คืนนี้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มากมายยิ่งกว่าชีวิตยี่สิบปีของหงเสียวรวมกันเสียอีก
นางครุ่นคิดอยู่บ้างว่า อยู่ในเมืองหลวงหลายปีขนาดนี้ เหตุการณ์ที่พบเจอมาก็ล้วนนับไม่ถ้วนแล้ว แต่ที่ตื่นเต้นเร้าใจถึงเพียงนี้เมื่อคืนนี้ ก็นับเป็นครั้งแรกจริง ๆ
น้ำในแม่น้ำฤดูหนาวเย็นเยียบเฉียบขาด นางวักน้ำขึ้นมาล้างหน้า ทั้งร่างเย็นจนตัวสั่นเทิ้ม ก่อนจะเอนกายพิงกองดิน สูดลมหายใจออกมาอย่างช้า ๆ
บาดแผลที่คอและใบหน้ายังเจ็บแปลบ ๆ อยู่จนบัดนี้ พอนึกถึงฉากที่ถูกเด็กสาวคนนั้นกดลงกับพื้นแล้ว ใจนางยังอดหวาดหวั่นไม่ไหว
นางจะรู้สึกผิดไม่ได้แน่ ๆ เด็กสาวคนนั้นเป็นนักฆ่าฝีมือฉกาจ
นางบอกว่านางเป็นคนที่ท่านอ๋องส่งมา......
ท่านอ๋อง......
หงเสียวหลับตาลง เช็ดคราบน้ำที่ริมฝีปากอย่างช้า ๆ แล้วลุกขึ้นยืนเก็บชายเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ว่องไวเข้าไปในป่าไม้ริมแม่น้ำ
นางเคลื่อนไหวรวดเร็วนัก ก่อนฟ้าสางไม่นาน ก็มาถึงเรือนเงียบสงบแห่งหนึ่งที่อยู่เชิงเขา
ที่นี่เพราะติดกับบ่อน้ำพุร้อน ชนชั้นสูงผู้ร่ำรวยจึงมักมาสร้างเรือนพักผ่อน เจ้าจรวินฮุยแม้ตำแหน่งราชการจะไม่สูงส่งนัก แต่พึ่งพาอ๋องฉีอยู่ ย่อมมีกำลังทรัพย์สร้างเรือนในที่แห่งนี้ได้เช่นกัน
หงเสียวเคาะประตูเรือนด้วยความเหนื่อยล้า มีคนรีบออกมาต้อนรับ พอเห็นสภาพนางยับเยินเช่นนี้ก็อดร้องอุทานด้วยความตกใจไม่ได้
นางจ้องคนผู้นั้นด้วยสายตาเยียบเย็น "หุบปาก! อย่าส่งเสียง ให้ทุกคนอยู่ในที่ของตน ห้ามบอกว่าเรากลับมา ไปต้มน้ำร้อนหลาย ๆ หม้อหน่อย"