ชีเจิ้นถอนหายใจยาว นั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความหม่นหมอง ใช้มือกดขมับทั้งสองข้างอย่างเหนื่อยล้า: “ท่านพ่อ ลูกสาวคนนี้เป็นคนพิเศษจริงๆ ลูกเองก็รู้ดี แต่......”
เขาพูดไม่จบประโยค แต่ทั้งพ่อและลูกชายต่างรู้ดีว่าหมายถึงอะไร
พิเศษก็คือพิเศษ แต่มันพิเศษเกินไป
จึงทำให้คนไม่อาจรู้ว่าจะรับมืออย่างไร
เด็กสาวคนหนึ่งที่มีความคิดเป็นของตัวเอง มีความสามารถ แต่กลับไม่เข้าขากับสิ่งที่สังคมโลกกำหนดไว้ว่าควรเป็นเช่นไรของลูกสาวตระกูลสูงศักดิ์ และที่สำคัญคือควมคุมไม่ได้ จึงทำให้ใครต่อใครไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไรดี
ท่านโหวผู้เฒ่ากำลังจะพูด เสี่ยวหลิวจงรีบวิ่งเข้ามารายงานว่าชีหยวนกลับมาแล้ว
ชีเจิ้นผึงลุกขึ้นยืนทันที ความโกรธที่เพิ่งจะบรรเทาลงก่อนหน้านี้พลุ่งขึ้นมาอย่างฉับพลัน เขาหน้าเคร่งรอให้ชีหยวนก้าวเข้ามา แล้วก็เยาะเย้ยขึ้น: “ยังรู้จักกลับบ้านอยู่หรือ? บ้านหลังนี้สำหรับเจ้าแล้วมันคือที่ไหน?”
หลายวันมานี้ ชีเจิ้นไม่ได้ไร้ความไม่พอใจต่อชีหยวนเลย
ลูกสาวคนนี้ฉลาด เก่ง และมีความสามารถจริงๆ
แต่ในทางเดียวกันก็ปากเก่ง ร้ายกาจ และเต็มเปี่ยมไปด้วยความสามารถ
แม่แท้ๆ ไม่ชื่นชอบนาง นางก็วางใจได้เลยไม่สนว่าแม่แท้ๆ นั้นจะรู้สึกอย่างไร จนทำให้แม่แท้ๆ โกรธจนนอนไม่ลุกขึ้นมาได้จนถึงตอนนี้
พี่ชายแท้ๆ อยากทำโทษร้องไล่ต้อน แต่กลับถูกนางสั่งสอนจนล้มฟันหายไปสองซี่ เกิดการว่ากันว่าออกสึกฟันได้
ลูกสาวคนนี้ราวกับเกาคุ้นตึงหีบหุ้มเหล็กตืดประหลาดอะไรอย่างนั้น!
ทำให้คนไม่รู้ว่าจะจัดการจากตรงไหน ไม่รู้ว่าจะใช้ปากเขาหรือมือเจอกัน
ชีเจินเองก็ไม่แน่ใจแล้วว่าจะเก็บหญิงสาวคนนี้ไว้เป็นสิ่งที่ถูกต้องหรือความผิดพลาดกันแน่