ชีหยวนช่างเหลือเชื่อจริง ๆ นางเริ่มจากไปอาละวาดที่หออี๋หง ให้เซียวอวิ๋นถิงวางเพลิง ก่อเรื่องจนขุนนางชั้นสูงที่แอบอยู่ตรงนั้นต้องเปิดเผยต่อสาธารณชน จากนั้นก็แสร้งทำเป็นไปลอบสังหารหงเสียว
เมื่อเรื่องราวและอัคคีภัยลุกลามใหญ่โต ข่าวก็แพร่ไปถึงเมืองหลวง ฝ่ายเมืองหลวงย่อมกริ้วโกรธเป็นธรรมดา
ฝ่าบาทจะทรงพระพิโรธและสั่งตรวจสอบเรื่องนี้อย่างเข้มงวด
เมื่อตรวจสอบอย่างเข้มงวด ใครเล่าจะกลัวที่สุด?
แน่นอนว่าต้องเป็นอ๋องฉี!
อ๋องฉีจำเป็นต้องฆ่าหงเสียวปิดปากเป็นแน่!
เรื่องนี้จริงบ้างเท็จบ้าง ท้ายที่สุดเกรงว่าหงเสียวจะต้องสรุปได้ว่าเรื่องนี้คืออ๋องฉีฆ่าคนปิดปาก ขจัดเสี้ยนหนามภายหลัง!
มีงูพิษกำลังขุดรูหนีเอาชีวิตรอด ขณะเดียวกันก็มีคนนั่งดูเรื่องสนุกอย่างสบายอารมณ์
ชีหยวนนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้โครงดอกไม้ในลานบ้าน จนเมื่อหมอหลวงหูออกมาจากข้างใน นางจึงลุกขึ้นยืนแล้วคารวะหมอหลวงหู
หมอหลวงหูรีบหลบเลี่ยง แล้วเหลือบมองเหลียนเฉียวที่ตามออกมาด้วย ก่อนจะเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า "มือของคุณหนูผู้นี้หายเกือบดีแล้ว ภาษิตกล่าวไว้ว่า กระดูกหักเส้นเอ็นฉีกต้องใช้เวลาร้อยวัน ต่อไปนี้จงเลี้ยงดูร่างกายให้ดี อย่าได้ทำงานหนักเป็นอันขาด"
เหลียนเฉียวอดกลั้นความตื่นเต้นเอาไว้ แล้วเอ่ยขอบคุณหมอหลวงหู
หมอหลวงหูโบกมือ ไม่รับคำคารวะของนาง
ชีหยวนยิ้มพลางสั่งให้สาวใช้ในลานบ้านส่งกล่องของขวัญกล่องหนึ่งขึ้นมา
หมอหลวงหูเลิกคิ้วเล็กน้อย ดูท่าจะไม่พอใจนัก เขาไม่แม้แต่จะมองกล่องของขวัญนั้นก็ผลักออกไป แล้วยิ้มแบบไม่ยิ้มมองชีหยวน "คุณหนูใหญ่ชี ค่ารักษาก็มีคนจ่ายไว้แล้ว"