ชีหยวนเอ่ยอย่างไม่อดทนนัก: "ไม่ต้องแล้ว! ข้าเห็นว่าเหลียนเฉียวดีนัก พวกเจ้าไม่ได้คิดจะปรนนิบัติข้าอย่างจริงใจ ข้าก็ไม่เห็นค่า ใครมีธุระอะไรก็ไปทำตามหน้าที่เถิด!"
แม่จางถึงกับตะลึง พลางรู้สึกเสียหน้าไปบ้าง: "คุณหนูใหญ่ นางเป็นเพียงบ่าวรับใช้ชั้นผู้น้อย แม้แต่ผมยังหวีไม่เป็น คุณหนูจะยกย่องนางเช่นนี้ได้อย่างไร?"
ในขณะเดียวกันก็ฉุกคิดได้ว่า ชีหยวนกำลังดึงเหลียนเฉียวเข้าพวก อยากมีคนที่ไว้ใจได้เป็นของตนเอง
นางแอบเยาะเย้ยในใจ
ชีหยวนช่าง... คงคิดว่าฝีมือของตนเองเล่นได้ดีนักกระมัง?
ช่างน่าขันยิ่งนัก การยกย่องเหลียนเฉียวเช่นนี้ มีแต่จะทำให้บ่าวคนอื่นยิ่งไม่พอใจ และยิ่งไม่มีทางภักดีต่อนางอีก
เป็นชาวบ้านนอกจริง ๆ ถึงภายนอกจะดูเหมือนเรื่องเป็นเช่นนั้น แต่แท้จริงเป็นเพียงเปลือกนอก งามแต่เปลือก ข้างในกลวงโบ๋
จะเทียบคุณหนูรองได้อย่างไร?
คุณหนูรองแค่สลบไป ฮูหยินก็ลืมลูกสาวแท้ ๆ ที่เพิ่งกลับมาโดยสิ้นเชิง จนบัดนี้ยังไม่ส่งใครมาดูแลแม้แต่คนเดียว
หนักเบาปรากฏชัดแล้ว
เดิมทีเรือนนี้ผู้คนก็แตกแยก ต่างไม่มีศรัทธาในเจ้านาย ชีหยวนยังจะทำลายตนเองอีก
จึ๊ก ๆ...
ชีหยวนขมวดคิ้ว: "ข้าจะยกย่องนาง แล้วเช่นไร!"
เช่นไร?
แม่จางฟาดฝ่ามือเข้าที่ใบหน้าไป๋จื่อทันที: "ของไร้ค่า! ให้เจ้าปรนนิบัติคุณหนู ยังไม่ใส่ใจ ไม่เป็นที่โปรดปรานของคุณหนูเสียเลย!"
ไป๋จื่อเอามือกุมใบหน้า คุกเข่าลงอย่างหนัก