ชีหยวนนั่งนิ่งอยู่ข้าง ๆ ครุ่นคิดว่าตนจะติดต่อกับอ๋องจิ้งได้อย่างไร ก็เห็นพี่เลี้ยงซูสีหน้าร้อนรนเดินเข้ามาจากด้านนอก ไปที่โต๊ะของนางหวัง กระซิบสองสามประโยคที่ข้างหูนางหวัง
นางหวังกำลังสนทนากับน้องสะใภ้ทั้งสองเรื่องจะเชิญคณะงิ้วคณะไหนมาแสดง
พอได้ยินพี่เลี้ยงซูพูดจบ ก็ลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าเดือดดาลถามว่า "อะไรนะ?"
เห็นนางเป็นเช่นนี้ ฮูหยินรองและฮูหยินสามก็รีบถามขึ้นพร้อมกันว่า "เป็นอะไรไปหรือพี่สะใภ้ใหญ่ มีเรื่องอะไรทำให้ร้อนรนถึงเพียงนี้?"
สีหน้านางหวังเปลี่ยนไปมา กัดริมฝีปากมองไปทางชีเจิ้น "ท่านโหว อาจิ่นสลบไปแล้ว..."
หอบรรพชนเย็นเฉียบ ลมแรง ร่างของชีจิ่นแต่เดิมก็อ่อนแออยู่แล้ว
ยามนี้นางหวังในใจรู้สึกไม่พอใจชีหยวนจนถึงขีดสุด นางเบื่อหน่ายลูกสาวคนนี้ที่กลับมาทำให้บ้านวุ่นวายไม่เป็นสุขนี่เหลือเกิน
สายเลือดที่ไร้ซึ่งสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นบางคราเพียงแต่เป็นภาระ
ชีเจิ้นก็หน้าบึ้งลงเช่นกัน
อย่างไรเสียก็เป็นเด็กที่เลี้ยงดูกันมาหลายปี และเรื่องในครั้งนี้ล้วนเป็นเพราะชีอวิ๋นถิงตัวหายนะนั่นก่อขึ้น กับชีจิ่นก็ไม่ค่อยเกี่ยวข้องอะไร
เขาจึงโบกมือ "พอที พอที ให้คนพยุงนางกลับไปที่เรือนของนาง แล้วไปเชิญหมอมาดูแล"
มีเรื่องแทรกเช่นนี้ นางหวังจะนั่งนิ่งอยู่ได้อย่างไร?
นางรีบลุกขึ้นพาสาวใช้เดินทางไปที่ห้องของชีจิ่นเพื่อเยี่ยมอาการทันที
นางลืมชีหยวนไปสนิทสิ้น
ลูกหลานรุ่นน้องของสายสองและสายสามต่างมองชีหยวนด้วยแววตาเป็นห่วง