ชีจิ่นผ่อนลมหายใจอันหนักอึ้งออกจากทรวงอกอย่างสุดแรง
มาแล้ว!
นางรู้ดีว่า ชีอวิ๋นถิงจะเป็นเกราะกำบังอันแข็งแกร่งที่สุดของนางเสมอ
สิ่งนี้ทำให้นางคลายใจลงบ้าง คราใดที่ได้พึ่งพิงความยึดมั่นของชีอวิ๋นถิง นางก็มีกำลังใจขึ้นมา อย่างน้อยชีเจิ้นและนางหวังก็ต้องระวังตัวมิให้พลาดพลั้ง
ชีอวิ๋นถิงร้อนรนพุ่งเข้ามาในคฤหาสน์ชนบท เห็นชีจิ่นอยู่ตรงนั้น ก็มิได้คิดสิ่งใด พุ่งตรงไปหานางด้วยความไม่ยับยั้ง แล้วถามด้วยความกังวล “อาโฉว เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่ พวกนางทำอันใดเจ้าหรือไม่”
บรรดาผู้ดูแลในคฤหาสน์ชนบทล้วนตกใจมิใช่น้อย พากันรีบรนห้ามปรามชีอวิ๋นถิง “คุณชายใหญ่ ไท้ทายาทอยู่ที่นี่ ข้าพเจ้าจะดูแลอย่างดีที่สุด มิให้เกิดเหตุอันใดขึ้นกับนางได้แน่ ขอท่านจงวางใจเถิด”
พลางรีบกวักมือเรียกพวกบ่าวหญิงที่ส่งตัวชีจิ่นมาเป็นนัย ๆ
บ่าวหญิงเหล่านั้นก็รีบรนพาชีจิ่นออกไปด้านใน พลางกระซิบเตือน “ไท้ทายาท คำสั่งของคุณหญิงคือให้ท่านห่างเหินคุณชายใหญ่เสีย พวกเราผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาทำงานมิใช่เรื่องง่าย ขอท่านจงเห็นใจพวกเราด้วยเถิด”
ช่างน่าหนักใจนัก นางหวังมีคำสั่งให้ชีจิ่นย้ายออกไป ก็เพราะรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างชีจิ่นกับชีอวิ๋นถิงเริ่มไม่เป็นไปตามควรแล้ว
หากชีจิ่นกับชีอวิ๋นถิงก่อเรื่องใดขึ้นในคฤหาสน์ชนบทนี้ แม้สองเจ้านายนั้นจะมิเป็นอันใด แต่บ่าวไพร่ที่คอยรับใช้เบื้องล่างต้องได้รับเคราะห์ไปด้วยแน่แท้