พิธีหมั้นระหว่างสองตระกูลถูกกำหนดขึ้นตั้งแต่ทั้งคู่ยังเล็ก แม้ยังมิได้ดำเนินครบหกขั้นตอนแห่งพิธีมงคล แต่เรื่องนี้แทบจะมั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง ทุกคนในใจต่างรู้กันอยู่แล้ว
โดยเฉพาะสำหรับเซี่ยงหรง นางกับบุรุษผู้นี้เติบโตมาด้วยกันฉันเพื่อนเล่น ต่างฝ่ายต่างรู้จักกันและกันเป็นอย่างดี
อันที่จริง ก่อนหน้านี้นางก็รู้สึกอึดอัดใจมานานแล้วที่ชีอวิ๋นถิงดีกับชีจิ่นเกินไป
พี่ชายของคนอื่นที่ดูแลน้องสาว อย่างไรก็ย่อมเป็นสิ่งที่ดี
แต่ก็ไม่เห็นมีใครเป็นเช่นชีอวิ๋นถิง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดเกี่ยวกับชีจิ่น เพียงเล็กน้อยเพียงใดก็ต้องเอ่ยถามให้ได้
อย่าว่าแต่การเป็นพี่ชายเลย ต่อให้เป็นบิดาก็มิได้ละเอียดอ่อนถึงเพียงนี้
แต่ตอนนั้นนางมิได้รู้สึกว่ามีสิ่งใดผิด กลับมักทบทวนตนเองอยู่เสมอว่า ตัวเองเข้มงวดกับชีอวิ๋นถิงเกินไปหรือไม่ ไร้ซึ่งเหตุผลหรือเปล่า
เขากับนางเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด ความรู้สึกสนิทสนมลึกซึ้งสักหน่อยจะมีอะไรน่าตำหนิ?
บัดนี้ นางก็ได้รู้แล้ว
มันผิดจริงๆ สิ่งที่นางสัมผัสได้ สิ่งเหล่านั้นล้วนมีอยู่จริงแต่เดิม
เห็นเซี่ยงหรงเดินมา ชีอวิ๋นถิงตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะตั้งสติได้
เขาดั่งตัดสินใจได้แล้ว ตบหลังชีจิ่นเบาๆ เพื่อปลอบโยน แล้วหันหลังเดินไปข้างหน้าเซี่ยงหรง: “หรงหรง เรื่องของอาฉว...”
เขาชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะอธิบายกับเซี่ยงหรงเช่นไร เกาหัวด้วยความลำบากใจ
เซี่ยงเจียกลับเอ่ยถามเย็นชา: “เรียกกระซิกกระซี้ถึงเพียงนั้น นางเป็นใครของเจ้า?”