ยามราตรีมืดมิด จวนโหวหย่งผิงที่วุ่นวายมาครึ่งคืน ในที่สุดก็สงบลงในเวลาอันสั้น
ทั่วสารทิศเงียบสงัด แม้แต่แม่เฝ้าประตูก็ง่วงจนแทบหลับ หมอบบนโต๊ะสัปหงก พลางหาวเป็นระยะ
ท่ามกลางความมึนงง นางพลันได้ยินเสียงเคาะประตูเร่งด่วนดัง ปัง ๆ ๆ
เสียงนั้นทำเอานางสะดุ้งตื่น ตอนแรกนึกว่าตนเองกำลังฝันไป พอเสียงดังชัดเจนยิ่งขึ้น จึงรีบเช็ดน้ำลาย วิ่งออกไปเปิดประตูหน้าลาน
ประตูเปิดออก แม่เกากำลังขมวดคิ้วเอ็ดอย่างไม่พอใจ: "ทำอะไรอยู่? เปิดประตูได้ช้าอย่างนี้เชียว!"
แม่เฝ้าประตูตกใจจนหน้าซีด รีบเอ่ยแก้ตัว: "ลมแรงนัก มิคิดว่าท่านจะมาเวลานี้..."
นางหวังที่อยู่ด้านหลังไอเสียงหนึ่งอย่างหงุดหงิด: "อย่าพูดมากเลย เข้าไปข้างในก่อนค่อยว่ากัน!"
แม่เการีบรับคำ ผลักแม่เฝ้าประตูออกไป แล้วพยุงนางหวังเดินเข้าไปด้านใน
ในห้อง สาวใช้หลายคนก็ยังมิได้นอน คอยระมัดระวังอยู่ข้างกายชีจิ่น
วันนี้พวกนางก็ดูออกแล้ว ว่าท่านโหวคงไม่พอใจคุณหนูรองของตน
ช่างเลวร้ายยิ่งนัก
ชีจิ่นเองก็โกรธจนแทบจะสำลักเลือด นางคิดมาตลอดว่าตนเองวางแผนรอบคอบ ควบคุมชีอวิ๋นถิงได้ ก็เท่ากับกำเส้นชีวิตของนางหวังและชีเจิ้นไว้แน่นหนา
เพราะชีอวิ๋นถิงเป็นบุตรชายคนโตที่ถูกต้องตามกฎหมาย อีกทั้งเป็นซื่อจื่อของจวนโหวหย่งผิงอย่างไม่ต้องสงสัย ต่อไปก็เห็นชัดว่าจะต้องสืบทอดจวนโหว