รู้จักแม่ก็ต้องรู้จักลูก คำพังเพยนี้กลับด้านเป็นรู้จักลูกก็ต้องรู้จักแม่ ถูกเลี้ยงมาอยู่ใต้สายตานางหวังสิบกว่าปี ชีจิ่นย่อมคุ้นเคยกับทุกอิริยาบถของนางหวังเป็นอย่างดี
พอเห็นท่าทางของนางหวัง นางแทบไม่หยุดนิ่งแม้เสี้ยววินาที รีบเอามือปิดหน้าแล้วคุกเข่าร้องไห้ทันที “แม่! หนูผิดแล้ว! เป็นหนูผิดเอง!”
เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เด็ก นางหวังอ่อนต่อคนที่ยอมอ่อนให้ แต่แข็งกับคนที่แข็งด้วย
หากทำผิดแล้วยังดื้อดึงขัดขืนกับนางหวัง ไฟโทสะของนางหวังก็จะยิ่งลุกโชน เริ่มแรกอาจคิดแค่ตบหน้า แต่สุดท้ายจะลุกลามจนเก็บตกไม่ได้
แต่หากเอ่ยปากยอมรับผิดด้วยท่าทีจริงใจตั้งแต่แรก และให้คำมั่นว่าจะไม่ทำอีก ไม่ว่านางหวังจะโมโหเพียงใดก็ย่อมให้โอกาสหนึ่ง
ชีจิ่นไม่มีเวลาแม้แต่จะคิด ฝีมือทั้งหมดที่ทำลงไปล้วนเป็นสัญชาตญาณที่สั่งสมมาหลายปี
นางคลานเข่าเข้าไปกอดขานางหวังไว้ น้ำตานองหน้าเสียงสั่นเครือ “แม่ หนูกลัวเหลือเกิน! ถูกไล่ออกจากบ้าน หนูกลัวว่าแม่จะไม่เอาหนูแล้วจริง ๆ...”
หัวใจเป็นเลือดเนื้อ แม้นางหวังเห็นนางร้องไห้เวทนาปานนั้น จะโกรธก็โกรธ จะแค้นก็แค้น “แล้วเจ้าก็เลยคิดจะยั่วพี่ชายเจ้าอย่างนั้นหรือ?! เจ้ารู้หรือไม่ว่าการทำเช่นนี้จะทำให้พี่ชายเจ้าพินาศ แล้วก็จะทำให้ตัวเองพินาศไปด้วย?!”
ชีจิ่นร้องไห้โฮดังขึ้นไปอีก “แม่ หนูไม่ได้ทำ! หนูไม่ได้ทำจริง ๆ! เป็นพี่สาวสกุลเซียงต่างหาก ที่พูดว่าหนูไม่ใช่ลูกแท้ ๆ เป็นลูกไม่มีพ่อ พี่ชายถึงได้ว่าต่อไปว่านางเป็นคู่หมั้นของเขา แต่ยามนี้ยังมิใช่ภรรยาเอก ไม่มีสิทธิ์พูดจากล่าวร้ายเช่นนั้น!”