ชีหยวนยิ้มโดยไม่เอ่ยปาก หยิบกล่องอาหารขึ้นเองแล้วกลับไปที่หอจันทร์กระจ่าง
พวกแม่ครัวหญิงหลายคนที่ทำงานอยู่ในครัว เมื่อเห็นนางจากไปแล้วก็เหลือบตามองกันและกัน ก่อนจะทำปากยู่เข้า
หนึ่งในนั้นพลิกกระทะไปมาด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน "นี่มันอะไรเหนียวหนืด? คุณหนูใหญ่คนนี้... เก้งก้างกินไม่ได้ของดีจริง ๆ ด้วย!"
กลับมาบ้านทั้งที ได้กินของวิเศษอันเลิศรส แต่หารู้ไม่ว่านางยังคิดถึงของที่กินในชนบทซึ่งใช้เลี้ยงหมูอีก
ไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?
แม่ครัวอีกคนเปิดลังนึ่ง ก็พบว่ามีของที่เหมือนซาลาเปาสีน้ำตาลเทาเล็ก ๆ อยู่หลายลูก ก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียง "เชอะ"
นางอยากจะพูดจาเยาะเย้ยตามไปสองสามประโยค แต่เมื่อเห็นสิ่งนี้ใสแวววาว ถึงแม้จะเป็นสีน้ำตาลเทา ทว่ากลับดูเหมือนใสจนมองเห็นไส้เนื้อด้านใน ก็เกิดความอยากรู้ขึ้นมา
อย่างไม่รู้ตัว นางหยิบขึ้นมากัดคำหนึ่ง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความประหลาดใจ "อ๋อ!"
"รสชาตินี้..." นางอดไม่ได้ที่จะเอ่ย "ช่างแปลกประหลาดไม่เหมือนใครจริง ๆ!"
ส่วนชีหยวนก็กลับถึงหอจันทร์กระจ่างแล้ว
โคมไฟหลายดวงใต้ชายคาเวลานี้กำลังเปล่งแสงสลัวสีเหลือง ชีหยวนจะก้าวเข้าไป ก่อนจะหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงหันไปพูดกับเหลียนเฉียวและไป๋จื่อว่า "ไม่ต้องตามข้าไปก็ได้ ข้าอยากพักผ่อนอยู่คนเดียวสักพัก"
เหลียนเฉียวไม่มีข้อคัดค้านเลย นางยอมฟังชีหยวนทุกอย่างอยู่แล้ว ชีหยวนว่าอย่างไรก็ต้องเป็นอย่างนั้น