คุณหญิงหลิวใหญ่น้ำตายังไม่ทันแห้งติดหน้า กำฝ่ามือตัวเองแน่น กัดฟันพูดว่า "ข้าไม่เคยเห็นผู้ใดไร้ยางอายถึงเพียงนี้!"
นางเสียงสั่นพูดว่า "เด็กคนนี้ช่างเป็นก้อนเนื้อถึกทึบเหลือเกิน ดื้อด้านไม่กลัวใคร! เข็มแทงไม่เข้าน้ำสาดไม่เปียก!"
หน้ายังหนากว่ากำแพงเมืองเสียอีก!
ถ้าเปลี่ยนเป็นหญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือนคนอื่น ๆ แค่คำพูดหนัก ๆ คำเดียวก็ทนไม่ไหวแล้ว
แต่ทว่าชีหยวนกลับดีนัก ใครด่าใครงั้นางก็ด่าตอบไป คำไหนที่ว่ามาก็ว่าตอบไปเป็นพัลวัน ไม่ว่าอีกฝ่ายจะอ้างตำราหรือพูดตามอารมณ์นางก็สวนกลับได้หมด
คุณหญิงหลิวใหญ่ไม่เคยต้องอัปยศอดสูถึงเพียงนี้มาก่อนเลย!
หลิวจิงหงมองภรรยาตนเอง เห็นนางจนถึงตอนนี้ยังสั่นเทาเมื่อนึกถึงเรื่องนั้น ก็รู้ว่านางโกรธมากจริง ๆ
เขาปล่อยสายตามองผ่านเปลือกตาที่หรี่ลงเล็กน้อย "นางเก่งกาจถึงขั้นนั้นจริงหรือ?"
คุณหญิงหลิวใหญ่สะอื้นพูดว่า "เก่งกาจยิ่งกว่าผู้ใดที่ข้าเคยพบมาทั้งชีวิต! อย่างไรก็ช่าง... กล่าวโดยสรุป นางไม่มีเยื่อใยความละอายแม้แต่น้อย ไม่ถูกขนบธรรมเนียมใด ๆ ผูกมัด..."
อะไรกล้าพูดก็พูด อะไรกล้าทำก็ทำ
คุณหญิงหลิวใหญ่ในใจบัดนี้รู้สึกเสียใจภายหลัง
เหตุใดเพื่อช่วยองค์หญิงระบายความโกรธจึงให้ลูกสาวของตนไปปะทะกับชีหยวน
หากรู้ล่วงหน้าว่าชีหยวนเป็นเช่นนี้ แม้ตายนางก็ไม่ให้ลูกสาวไปยุ่งเกี่ยวกับนางแม้แต่น้อย
บัดนี้จะพูดอะไรก็สายเกินไปแล้ว
นึกถึงความเจ็บปวดและการถูกบั่นทอนที่ลูกสาวได้รับในวันนี้ น้ำตาก็ไหลรินเหมือนลูกประคำที่ขาดสาย