พระชายาหลิวทรงรักใคร่หลานสาวผู้นี้ยิ่งนัก
ตั้งแต่ยังเล็กก็มักรับนางเข้ามาในวังบ่อยครั้ง เลี้ยงดูไว้ข้างกาย ยิ่งไปกว่านั้นยังคิดจะผูกสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น อยากให้หลานสาวแต่งงานกับบุตรชาย
นางรักหลานสาวผู้นี้มากเพียงใด ก็ย่อมชังชีหยวนที่ทำให้หลานสาวต้องประสบอันตรายมากเพียงนั้น
“เพียงลูกสาวจวนโหวเล็ก ๆ กลับไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!” พระชายาหลิวทรงหยันพระโอษฐ์ด้วยรอยยิ้มเย็นชา “นางคิดว่าตนเองเป็นใครกัน?”
ยามที่ก่อนหน้านี้ทำเรื่องให้อ๋องฉีต้องประสบเหตุ พระชายาหลิวก็เริ่มจดจำชีหยวนได้แล้ว
เพียงแต่ยามนั้น นางคิดว่านี่เพียงมดตัวหนึ่ง ไม่คู่ควรที่นางจะขยับแม้แต่ปลายนิ้ว
แต่บัดนี้ต่างออกไปแล้ว
ต้องรู้ไว้ว่า ต่อให้ต่ำต้อยเพียงมดตัวเล็ก ๆ บางคราเวลากัดคนก็เจ็บปวดถึงใจได้เหมือนกัน
นางกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “มารดาบิดาใจดีเกินไปแล้ว”
สัตว์ชั้นต่ำเช่นนี้ นางไม่ต้องเหนื่อยแรงด้วยซ้ำ แค่เอ่ยปากก็บดขยี้ได้แล้ว
ยังปล่อยให้มีชีวิตอยู่บนโลกนี้ไปทำไม?
ท่านยายผู้เฒ่าหลิวหรี่ตาลงเล็กน้อย “พระชายาทรงรักสกุลฝ่ายแม่ พวกเราย่อมรู้ซึ้งอยู่ในใจทุกคน แต่องค์อ๋องกลับไม่จำเป็นต้องคิดเช่นนั้นก็ได้”
องค์อ๋อง?
พระชายาหลิวทรงไม่เข้าใจ “เรื่องนี้ไปเกี่ยวกับท่านสามอย่างไร?”
ท่านยายผู้เฒ่าหลิวไม่ปิดบังอีกต่อไป กล่าวถึงสิ่งที่หลิวจิงหงพบเห็นออกมาตรง ๆ
สีพระพักตร์พระชายาหลิวเปลี่ยนไปเล็กน้อย
บุตรชายของนาง กลับเตือนหลิวจิงหงเพราะเหตุของชีหยวน?
นางขมวดพระขนงแน่น ด้วยความพิศวงเหลือเชื่อ