กั๋วกงฉู่ตวาดเสียงเย็นชา: "ไอ้ลูกทรพีไร้ความสามารถ!"
หลิวจิงหงนับว่าเป็นหนึ่งในลูกหลานชนชั้นสูงที่โดดเด่นมาโดยตลอด ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งราชการหรือการวางตัวก็ล้วนยกให้กล่าวขานได้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกดุด่าอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเช่นนี้
ถูกกั๋วกงฉู่ดุด่าเสียชุดใหญ่ จู่ๆ เขาก็รู้สึกตะลึงงัน: "ท่านพ่อ ท่านไม่รู้หรือว่าหมิงจูนาง...หมอหลวงบอกว่านางตกอย่างหนัก เสียเลือดเสียลมปราณ ต่อไปอาจจะไม่สามารถมีบุตรได้! ท่านจะให้ลูกกลืนเลือดเข้าตาได้อย่างไร?"
เขาตั้งใจจะผลักดันการแต่งงานระหว่างลูกสาวตัวเองกับอ๋องฉีให้สำเร็จ
เดิมทีพระชายาหลิวก็ยินดีด้วย
จะได้เป็นญาติที่ยิ่งใกล้ชิดกัน
แต่ตอนนี้หลิวหมิงจูบาดเจ็บ และร่างกายจะไม่แข็งแรงในภายภาคหน้า นี่ย่อมทำให้เรื่องนี้ต้องมีเงามืดบดบัง
พูดได้ว่าทำลายอนาคตของหลิวหมิงจูลงสิ้น
"นั่นเป็นเพราะนางฝีมือด้อยกว่า จะไปโทษใครได้?" กั๋วกงฉู่สีหน้าเย็นชา ดุด่าอย่างไม่ปรานี: "ในครอบครัวเลี้ยงดูนางมาอย่างสูงส่งหลายปี ด้านวิชาความรู้ก็มีอาจารย์คอยสอนเป็นพิเศษ ด้านระเบียบมารยาทก็มีพี่เลี้ยงจากวังมาคอยอบรม แต่นางมีท่าทีที่ควรจะเป็นของบุตรสาวตระกูลใหญ่หรือไม่?"
หลิวจิงหงสูดลมหายใจลึก: "ต่อให้เป็นเช่นนั้น แต่คนในครอบครัวเรา..."
ก็ไม่อาจปล่อยให้ถูกผู้อื่นรังแกแล้วทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ใช่หรือไม่?
กั๋วกงฉู่หัวเราะเย็น: "ที่นางหมดสติไปครั้งนี้ ล้วนเพราะพวกเจ้าตามใจจนนางไม่รู้จักฟ้าสูงดินต่ำ! หากมีสมองอยู่บ้าง ตอนแพ้การแข่งขันก็ควรรู้จักยอมแพ้และขอโทษ เช่นนั้นยังพอจะรักษาหน้าไว้ได้บ้าง ทำให้ความเสียหายลดลงที่สุด"