ท่านโหวผู้เฒ่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เอ่ยเสียงเรียบเฉยว่า "บางทีอาจมีเรื่องเช่นนี้จริงก็เป็นได้?"
ฮูหยินผู้เฒ่าอดที่จะโต้แย้งอย่างเหลือเชื่อไม่ได้: "จะเป็นไปได้อย่างไร? ท่านพ่อก็ทราบดีอยู่มิใช่หรือ องค์หญิงใหญ่กับฝ่าบาททรงขัดเคืองกันเพียงใด! นางอยู่กับแสงเทียนกับพระพุทธรูปมานานหลายปีไม่เคยเสด็จลงเขา จะทรงผ่อนผันให้เด็กสาวคนหนึ่งได้อย่างไร?"
พูดตามตรง นางก็ไม่คิดว่าชีหยวนจะมีสิ่งใดที่ทำให้องค์หญิงใหญ่ต้องยอมลดตัวลงได้จริงๆ
ท่านโหวผู้เฒ่ายกมือขึ้น:"จะเป็นหรือไม่เป็น เดาเดาอยู่ที่นี่จะมีประโยชน์อันใด? เนื่องจากนางกล้าพูดเช่นนี้ เราก็ฟังไว้ก่อนก็แล้วกัน อีกไม่กี่วันก็รู้ผลเอง มิใช่หรือ?"
ความอดทนเพียงเท่านี้ต้องมีกันบ้าง
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่เอ่ยสิ่งใดอีก
ภายในหอจันทร์กระจ่างเงียบสงัดยิ่ง คนรับใช้ทั้งหลายทราบดีว่าชีหยวนไปพบท่านโหวผู้เฒ่ากับฮูหยินผู้เฒ่า ต่างพากันระมัดระวังเกรงใจเป็นอย่างยิ่ง
ทุกคนในจวนโหวล้วนรู้ดีว่าท่านโหวผู้เฒ่ากับฮูหยินผู้เฒ่ามีนิสัยเคร่งครัดเพียงใด ต่างหวั่นเกรงว่าชีหยวนจะไม่เป็นที่พอใจของท่านทั้งสอง
ทว่าชีหยวนกลับกลับมาอย่างปลอดภัย ไป๋จื่อไป๋อินดีใจจนต้องสวดพระพุทธคุณ
เหลียนเฉียวที่อยู่ข้างกายเอ่ยอธิบายกับชีหยวนเสียงเบา: "อันที่จริงท่านโหวผู้เฒ่ากับฮูหยินผู้เฒ่ารักและเมตตาคุณชายใหญ่กับคุณหนูรองมาก"
จึงเกรงว่าท่านทั้งสองจะระบายความโกรธใส่ชีหยวน
ชีหยวนทานเสียงรับคำ นางไม่เคยวิตกกังวลกับเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นหรือเรื่องที่ผ่านไปแล้ว