ชีเจิ้นรู้สึกสับสนวุ่นวายในใจ
ในใจของเขา ตลอดมาเขามองว่าชีหยวนเป็นดอกไม้ขาวบริสุทธิ์ น่าสงสารน่าเวทนาต้องพึ่งพาคนอื่นช่วยเหลือ
เขายังคิดเสมอว่าชีอวิ๋นถิงกับชีจิ่นรังแกชีหยวนที่เพิ่งกลับบ้าน ชีหยวนทำได้เพียงตกเป็นเป้าการวางแผนของคนอื่น
แต่ความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลย
ชีอวิ๋นถิงกับชีจิ่นนั้นโหดร้ายและอำมหิตจริง
แต่ชีหยวนก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้แม้แต่น้อย
ตุ๊กตาคำสาปของแม่จางนั้น ชีหยวนเป็นคนทำลาย
อีกทั้งยังเป็นชีหยวนที่ส่งคนไปยุยงต่อหน้าเสวี่ยซง ทำให้ชีอวิ๋นถิงเข้าใจว่าชีจิ่นจะถูกส่งตัวไปและจะไม่มีวันกลับมา จึงตามไปถึงเรือนพัก
ยิ่งไปกว่านั้น ชีเจิ้นสงสัยว่าเซี่ยงหรงกับเซี่ยงเจียที่เดินทางไปเรือนพักครั้งนั้นโดยเฉพาะ ก็เป็นเพราะชีหยวนส่งข่าวไป
ช่างกล้าหาญยิ่งนัก ช่างน่าหวาดกลัวเหลือเกินกับเล่ห์เหลี่ยมและกลอุบายเช่นนี้!
เขายิ่งคิดไปถึงเมื่อคืน ที่เขาพูดกับชีหยวนว่า ชีจิ่นจะไม่มีวันกลับมาอีก
แต่กลับกลายเป็นว่าชีหยวนถามเขาว่า มารดาเสียดายจริงหรือ?
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ จึงสั่งให้หลิวจงออกไปถอนรากถอนโคน
บัดนี้มาคิดดู คงเป็นเพราะนางหวังจะไว้ชีวิตชีจิ่น ก็อยู่ในสายตาของชีหยวนด้วยเช่นกัน นางจึงจงใจเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นต่อหน้าเขา เพื่อไม่ให้เขามองข้ามรายละเอียดจุดนี้
ในใจของชีหยวนนั้นไม่ได้ปั่นป่วนอะไรมากนัก นางเพียงรู้สึกเสียดายเล็กน้อย
คนรอบข้างยังน้อยเกินไป คนที่ใช้การได้ยิ่งน้อย เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ลำบากในหลายจุด
มิเช่นนั้นแล้ว นางสามารถทำได้อย่างไร้ที่ติ แม้ท่านโหวผู้เฒ่ากับฮูหยินผู้เฒ่าจะสงสัย ก็หาหลักฐานไม่ได้อย่างแน่นอน