ฮั๋วหม่าเล่าหนิงก็เอ่ยปากพร้อมกับดึงชายเสื้อขององค์หญิงใหญ่: “คราวนี้จะแก้ไขอย่างไรดี?”
หากพระชายาหลิวเพียงแต่กล่าวหาเฉพาะพระสนมหลิวก็คงไม่เป็นไร แต่ปัญหาคือ...นางด่าทอแม้กระทั่งฮ่องเต้หย่งชาง!
ดูท่าก่อนหน้านี้ที่พระชายาหลิวอยู่ในวัง ยังคงมีความหวังต่อฮ่องเต้หย่งชางอยู่บ้าง ดังนั้นจึงยังเกรงใจในเรื่องหน้าตา
มิเช่นนั้น เหตุการณ์เช่นนี้คงเกิดขึ้นในวังแล้ว คงไม่ต้องไล่ตามออกมาถึงที่นี่เพื่อตบหน้าแน่
องค์หญิงใหญ่เองก็เริ่มหวาดหวั่นเล็กน้อย
ฮ่องเต้ก็คือฮ่องเต้ ฟ้าใหญ่แผ่นดินกว้าง ฮ่องเต้ใหญ่ที่สุด หากพระองค์ทรงโกรธจริง ต่อให้เป็นน้องสาวแท้ๆ อย่างนาง หรือแม้แต่พระพันปีเสด็จมา ก็ไร้ประโยชน์
นางรีบร้อนวิ่งไปเบื้องหน้าฮ่องเต้หย่งชาง ไม่ทันได้สนใจเรื่องที่ก่อนหน้านี้เคยเย็นชากับฮ่องเต้หย่งชาง กลืนน้ำลายอย่างตึงเครียดแล้วอธิบาย: “พี่ชายเจ้า เจ้า...เจ้าอย่างน้อยก็เห็นแก่ที่พี่สะใภ้เหนื่อยยากมาหลายปี...”
จู่ๆ องค์หญิงเป่าหรงก็ร้องไห้: “แม่เจ้าขา! แม่เจ้าขา!”
นางโกรธแค้นอยู่ในใจยิ่งนัก
พระชายาหลิวนังแพศยา ถึงกับด่าทอนางด้วย แล้วยังด่าว่านางเป็นชาติชั่วอีก!
ตั้งแต่เด็กจนโต ด้วยพรสวรรค์อันโดดเด่นของนาง นางเป็นองค์หญิงที่ได้รับความโปรดปรานมากที่สุดเสมอ ต่อให้อ๋องฉีก็ยังต้องยอมอ่อนข้อให้นาง!
ฮองเฮาเฟิงและพระชายาไท่จื่อยิ่งต้องหลบหลีกนาง
พระชายาหลิวเป็นใครกัน!
คนขี้ขลาดไร้ความสามารถคนหนึ่ง จะเป็นฮองเฮาอยู่แล้วยังถูกบิดาตนเองวางแผนเล่นงาน คนขี้ขลาดที่ระหกระเหินมาหลายปี