ที่จริงการฝังเข็มโดยทั่วไปแล้วย่อมเจ็บปวด แต่ระดับความเจ็บนั้นมีขีดจำกัด โดยเฉพาะหมอเก่าที่มีประสบการณ์ ยังไม่ทันที่เจ้าจะเจ็บครบถ้วน เข็มของเขาก็ถอนออกไปแล้ว
แต่การฝังเข็มของชีหยวน มิใช่การรักษาโรค หากแต่เป็นการปลิดชีวิตคน
พระสนมหลิวร้องกรีดเหมือนผีเข้าแทรก ลุกขึ้นจากพื้น กิริยาสง่างามก็ไม่มีแล้ว ความอ่อนโยนก็สลายหายไปสิ้น
นางคิดถึงคำกำชับของเป่าหรงก่อนหน้านี้ ที่ให้ตนแสร้งทำเป็นเจ็บมาก แล้วที่ไหนเล่าจะต้องแสร้ง? นางเจ็บจริง ๆ !
นางเจ็บแทบตาย !
พระสนมหลิวยกมือทั้งสองขึ้นกุมศีรษะ ส่ายหน้าไปมาอย่างบ้าคลั่ง ร้องไห้ตะโกนบอกว่าเจ็บปวด
ชีเจิ้นที่ยืนกอดต้นไม้อยู่ ปล่อยลมออกจากปากเป็นเสียงดังหนึ่งครั้ง
ในยามคับขันเช่นนี้ ใครต่อใครล้วนจดจ่ออยู่กับพระสนมหลิว ปากที่ไม่มีความสามารถของเขากลับปล่อยเสียงเช่นนี้ออกมา !
แม้ท่านโหวผู้เฒ่าฉู่จะไม่ตวัดตามอง เขาก็ตบปากตัวเองดังเพียะหนึ่งครั้งด้วยมือของตนเอง
ใครใช้ให้ปากของเจ้ากล้าพูด !
แต่ ต่อให้ปากไม่กล้าพูด ก็ไร้ประโยชน์เช่นกัน !
แม้ชีหยวนจะทำให้พระสนมหลิวฟื้นขึ้นมาได้จริง แต่ดูท่าทางของพระสนมหลิวแล้ว มิได้คิดจะขอบคุณชีหยวน กลับคิดจะกลั่นแกล้งใส่ร้ายว่าชีหยวนรักษาไม่ดี
พระสนมหลิวเจ็บปวดจนไม่แยแสต่อฐานันดรศักดิ์ กลิ้งไปมาบนพื้นแทบจะขอตาย
ฮ่องเต้หย่งชางทั้งเจ็บปวดพระทัยทั้งร้อนพระทัย รีบก้าวเข้าไปโอบพระสนมหลิวไว้ แล้วถามชีหยวนด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ “แท้จริงเป็นเช่นไรกันแน่! ? มิใช่ว่าเจ้าทำได้เก่งกาจนักหรือ? เหตุใดพระสนมของข้ากลับมีอาการหนักยิ่งขึ้น!”