จัดการพวกคนใช้เสร็จแล้ว ก็ถึงคราวของผู้ที่เกี่ยวข้องโดยตรง
ชีเจิ้นมองนางหวัง: "ชีอวิ๋นถิงต่อไปต้องอบรมสั่งสอนให้เข้มงวดยิ่งขึ้น! ปล่อยให้มันทำตามอำเภอใจแบบนี้ต่อไป มันจะพาตัวเองไปสู่ความตาย!"
ถ้อยคำเหล่านี้ก็เป็นสิ่งที่นางหวังอยากจะพูดอยู่แล้วเช่นกัน นางจึงพูดสมทบ: "ใช่ เขาไม่เหมาะสมจริงๆ..."
"ชีจิ่น ส่งไปที่คฤหาสน์ชนบทรอบนอกเมืองหลวงเถอะ" ชีเจิ้นไม่รอให้นางหวังพูดจบ ก็ขัดขึ้นกลางคัน ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดและรวบรัด
นางหวังยังไม่ทันตั้งตัว
พอตั้งสติได้ ก็ลืมตาโต: "ท่านโหว!"
นางไม่อยากเชื่อ! พวกเขาอุปการะเลี้ยงดูชีจิ่นมาหลายปีขนาดนี้! ชีจิ่นรู้รอบทั้งพิณหมากรุกพู่กันวาดภาพ และเวลาออกไปข้างนอกก็เป็นหน้ามีตาของจวนโหวหย่งผิงมาโดยตลอด
จวนโหวหย่งผิงบอกกับโลกภายนอกเสมอว่า ตอนนั้นให้กำเนิดฝาแฝด เพียงแต่ว่าพี่สาวหายไปแล้วก็หามาเจอ
บัดนี้จะส่งชีจิ่นไปเสียแล้วหรือ?
นางยังลังเลและไม่อาจทำใจได้: "ท่านโหว เรื่องนี้ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นอาจิ่น..."
ชีเจิ้นมองนางด้วยความผิดหวัง: "หนักเบาแค่ไหน ท่านแยกแยะไม่ออกหรือ?!"
คำพูดนี้ดั่งค้อนอันหนักหน่วงทุบลงกลางหัว ทำให้นางหวังสะดุ้งตื่น
ชีเจิ้นเห็นนางไม่พูด ก็เอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา: "คนภายนอกคิดว่าพวกเขาเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด แต่ตัวพวกเขาเองกับเราต่างรู้ดีว่าไม่ใช่! ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เขาทำเพื่อชีจิ่นถึงเพียงนี้ มันเกินไปแล้ว!"