ชีเจิ้นโกรธจนแทบจะระเบิดใจจริง ๆ
แต่ก่อนเขามักคิดว่าชีอวิ๋นถิงเพียงแค่เกเรไปบ้าง แต่ก็ไม่มีนิสัยเสียใหญ่โตอะไร
คนหนุ่มผู้ใดเล่าจะไม่ทะเยอทะยานหยิ่งผยองกันบ้าง? เมื่อความมัวเมานั้นผ่านพ้นไป ย่อมต้องกลับเข้าสู่ทางที่ถูกที่ควรเอง
ใครจะไปคาดคิดว่าชีอวิ๋นถิงจะเลวทรามถึงเพียงนี้!
กินยาพิษตนเอง แล้วยังใช้พิธีอาคมทำร้ายน้องสาวแท้ ๆ ของตนเองอีก! ช่างคิดได้ลงคอจริง ๆ!
เรื่องนี้หากรั่วไหลออกไป ชีอวิ๋นถิงก็ต้องชื่อเสียงพังพินาศ! ข้อหาคนอกตัญญูไร้ความเคารพก็จะถูกกดลงมาทันที!
คนโง่เช่นนี้!
สายตาของเขาอำมหิตจับจ้องไปที่ลูกชายตรงหน้าอย่างไม่วางตา “พูดมา! ใครสั่งให้เจ้าทำเช่นนี้?!”
เขารู้ดีว่าชีอวิ๋นถิงเป็นคนเช่นไร ไอ้คนโง่นี้ใจร้อนก็จริง แต่ก็ไม่ได้มีสมองพอจะคิดเรื่องชั่ว ๆ ได้
แผนการที่วกวนซับซ้อนเช่นนี้ เขาไม่เชื่อว่าจะไม่มีใครอยู่เบื้องหลังยุยง
ระหว่างที่เอ่ยถาม เขายังจงใจชำเลืองมองชีจิ่นอีกด้วย
ชั่วขณะนั้นทำเอาชีจิ่นรู้สึกหนาวเย็นไปทั้งกาย ใจสั่นระริก
นางกัดริมฝีปาก แทบจะได้กลิ่นคาวเลือดในปากของตนเอง ความแค้นมหาศาลพลุ่งพล่านขึ้นในใจ
หมายความว่ากระไรกัน? ปากก็บอกว่ารักใคร่เป็นลูกแท้ ๆ ปฏิบัติต่อนางดั่งลูกในอุทร
แต่พอมียามเกิดเรื่อง กลับคิดถึงนางเป็นคนแรกงั้นหรือ?!
นางหวังเองก็เกรงว่าสามีจะลงมือต่อไปอีก ทั้งโกรธทั้งร้องไห้ เขย่าตัวชีอวิ๋นถิง “เจ้าพูดมาเดี๋ยวนี้นะ! ใครกันแน่ที่ยุยงให้เจ้าทำเช่นนี้!”