สีหน้าของชีเจิ้นเขียวแล้วขาว ขาวแล้วเขียว รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที
ไม่ใช่สิ่งนี้ก็ไม่ใช่สิ่งนั้น แล้วแท้จริงแล้วมันคือเรื่องอะไรกัน?
ชีอวิ๋นถิงพลิกตัวไปมาบนเตียงไม่หยุด ดูไปราวกับกุ้งตัวหนึ่งที่ถูกโยนลงไปในหม้อน้ำเดือดพล่าน
น้ำตาของนางหวังไหลรินอาบแก้ม: “หมอหลวง ขอท่านช่วยคิดหาทางหน่อยเถิด จะปล่อยให้เขาทนทุกข์ทรมานเช่นนี้ต่อไปได้อย่างไรกัน?”
เนื้อเดียวกันเลือดสายเดียวกัน ยามนี้ชีอวิ๋นถิงต้องทนทุกข์ ก็ราวกับมีมีดมากรีดเนื้อนาง
หากสามารถรับความทุกข์ทรมานแทนชีอวิ๋นถิงได้ นางย่อมไม่ลังเลแม้แต่น้อย
หมอหลวงลำบากใจเล็กน้อย ลูบเคราของตน: “ข้าน้อยจะเขียนตำรับยาผ่อนคลายให้ก่อน ขอเพียงได้ลองดื่มดู บางทีอาจจะดีขึ้นบ้างก็เป็นได้”
ตรวจไม่พบสาเหตุของโรค ก็ไม่อาจรักษาได้ตรงจุด หมอหลวงเองก็รู้สึกไม่แน่ใจนัก
แต่ยามนี้ก็ไม่มีทางอื่น ชีเจิ้นตัดสินใจ: “เอาล่ะ ให้ลองดื่มยาก่อนสักตำรับก็ได้”
ทุกคนวุ่นวายช่วยกันต้มยา แล้วป้อนให้ชีอวิ๋นถิง
ยามนี้ดึกแล้ว ชีหยวนหาวเล็กน้อย
เหลียนเฉียวรีบเอ่ยเตือนเบา ๆ: “คุณหนู ดึกมากแล้ว บ่าวขอรับใช้ท่านพักผ่อนก่อนเถิด?”
ทว่าชีหยวนกลับส่ายหน้าเบา ๆ พร้อมรอยยิ้ม: “ไม่ต้องแล้ว หลับไปก็ต้องตื่นขึ้นมาอีก เสียเวลาลำบากเปล่า ๆ”
เหลียนเฉียวกระพริบตา ไม่ค่อยเข้าใจความหมายของคุณหนูของตน แต่เมื่อชีหยวนพูดเช่นนี้ นางก็คิดว่าคุณหนูย่อมมีความคิดของท่านเอง จึงค่อย ๆ ถอยออกไปอย่างเบามือ ตั้งใจจะไปรินน้ำซุปโสมมาให้ชีหยวนหนึ่งชาม