เมื่อชีหยวนพูดจบลง ห้องแห่งนั้นก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับไร้ซึ่งลมหายใจ
ท่านโหวผู้เฒ่ากับชีเจิ้นต่างพากันเงียบอย่างน่าประหลาดใจ
ใช่แล้ว เหล่าองครักษ์ของจวนองค์อ๋องฉี ล้วนเป็นผู้ที่ถูกคัดเลือกมาเป็นอย่างดี หนึ่งในร้อยหนึ่งในพัน คนมากมายเพียงนั้น จะปกป้องพระชายาของตนเองไว้ไม่ได้เลยหรือ?
เว้นเสียแต่ว่า... พวกเขาไม่ได้ไปเพื่อปกป้องฮั่นเยว่เอ้อตั้งแต่แรก
เช่นเดียวกับตอนที่ชีหยวนเอ่ยวาจาปลุกเร้าความรู้สึกของราษฎร ตามปกติแล้วนางมิมีโอกาสได้เอ่ยให้จบได้
เหตุใดองครักษ์เหล่านั้นกลับปล่อยให้ชีหยวนพูดจนจบได้เล่า?
ริมฝีปากของชีเจิ้นขยับเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนไปมาอย่างซับซ้อนเมื่อมองไปทางชีหยวน: "เช่นนั้น... เจ้ารู้ว่าอ๋องฉีจงใจยกย่องฮั่นเยว่เอ้อให้สูงจนเกินตัว เหตุใด... เหตุใดถึงยังช่วยส่งเสริมอ๋องฉีอีกเล่า?"
เพราะเมื่อวานซืนนี้เอง ชีหยวนยังบอกกับพวกเขาว่า ต้องฆ่าอ๋องฉีให้ได้จึงจะพ้นจากวิกฤตครั้งนี้
ชีหยวนยกถ้วยขึ้นจิบชา แล้วเอ่ยอย่างเรียบง่ายว่า: "นางทำให้บ่าวของข้าอับอาย เกือบทำให้นิ้วของบ่าวข้าหัก ข้าก็เลยฆ่านางซะก่อน อย่างไรเสียก็แค่ฉวยแรงกระทำแรง ไม่ต้องเปลืองเรี่ยวแรงอะไร"
......
สีหน้าท่านโหวผู้เฒ่าประดับด้วยความพิกล
พูดได้เบามือจริงหนอ
ราวกับว่าสิ่งที่ฆ่าไม่ใช่องค์หญิงที่กำลังจะได้เป็นพระชายา หากแต่เป็นเพียงไก่ตัวหนึ่งเท่านั้น
เขาอดถามไม่ได้: "แล้วต่อไปเล่า? เจ้าไม่กลัวหรือว่าต่อไปอ๋องฉีจะเหลือเพียงเจ้าเพียงคนเดียวที่ต้องจัดการ!"