เมื่อม่านผ้าถูกเปิดออก นางอ้อมผ่านฉากกั้น ยังไม่ทันได้ขยับตัว ก็เห็นนางหวังตรงลุกจากเตียงลงมา แม้กระทั่งรองเท้าก็ไม่ทันใส่ ตรงกรูเข้าหานาง พลางยกมือขึ้นตบหน้านางทันที: "สัตว์ร้าย!"
ฝ่ามือนี้ตบลงมาเร็วและแรงเสียจนไป๋จื่อยังไม่ทันได้พุ่งเข้าไปขวางแทนชีหยวน ชีหยวนก็โดนตบครบหนึ่งครั้งเสียแล้ว
แก้มขวาของชีหยวนบวมขึ้นทันที รอยฝ่ามือปรากฏชัดเจนบนใบหน้า
ทุกคนตกใจพรึ่บ
นางหวังเด้งขึ้นมาจะตบซ้ำอีก แต่ถูกแม่เกาและแม่หลิวช่วยกันฉุดรั้งเอาไว้ได้
"ท่านหญิง โปรดระงับโทสะก่อน!" แม่เกาเองก็รู้สึกใจคอไม่ดี ไม่อาจรู้ว่าเหตุใด นางกลับรู้สึกว่าชีหยวนมิใช่คนที่จะถูกตบได้ตามอำเภอใจ
เพราะก่อนหน้านี้ ชีอวิ๋นถิงที่เคยตบชีหยวน กลับถูกเฆี่ยนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ป่านนี้ยังลุกจากเตียงไม่ได้เลย
นางหวังจะให้ระงับโทสะได้อย่างไร?
นางชี้หน้าชีหยวน ตัวสั่นระริก: "ข้าช่างโชคร้ายถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงให้กำเนิดสัตว์นรกเช่นเจ้า! เจ้าจะต้องทำให้ตระกูลข้าพินาศถึงจะยอมหยุดใช่หรือไม่!"
ไป๋จื่อกอดชีหยวนไว้ น้ำตาไหลด้วยความเจ็บปวดใจ
คุณหนูของนางเพิ่งกลับเข้าจวน ยังมิทันได้เอ่ยวาจาสักคำ นางหวังก็ตวาดคำว่าสัตว์ร้ายแล้วคำว่าสัตว์นรกเสียแล้ว
ที่ไหนเหมือนมารดาผู้ให้กำเนิด?
กลับเหมือนศัตรูคู่อาฆาตของคุณหนูยิ่งนัก!
ชีหยวนเอามือกุมใบหน้าของตน สีหน้าเย็นชามองนางหวัง: "ครั้งที่สามแล้ว"
ทุกคนต่างตะลึง ครั้งที่สามอะไร?