ยามนั้น บนแท่น เซียวอวิ๋นถิงที่กำลังสนทนาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มกับอ๋องโจวอยู่ก็พลันเห็นผู้คนบนสนามแห่กันลงไป เมื่อมองเห็นชัดว่าผู้ที่ลงไปนั้นคือใคร ถึงกับแทบจะบดถ้วยชาในมือให้แตก
ที่เขาตักเตือนสั่งเสียร้อยครั้งพันครั้ง ล้วนเป็นน้ำทิ้งเสียเปล่า!
นางยังคงลงไปในที่สุด!
นางคิดจะทำอะไรกันแน่?
การฆ่าคนอาจอาศัยเพียงพละกำลังอันดุร้าย หรือความเหี้ยมโหดอันหนึ่งก็ได้ แต่การเล่นโปโลนั้นมิใช่เรื่องเช่นนั้นเลย
แถมหากพลั้งพลาดตกลงมา ครานั้นก็ต้องเอาชีวิตไม่รอด!
การเล่นโปโลในเมืองหลวงปีไหนบ้างที่ไม่เคยคร่าชีวิตผู้คนไปสองสามราย?
อ๋องโจวหัวเราะร่า เอ่ยเสียง “เอ๊ะ” ด้วยความประหลาดใจ แล้วเรียกขันทีผู้น้อยเข้ามาใกล้: “เกิดอันใดขึ้น? ระบำเปิดสนามยังมิทันได้เริ่มเลย เหตุใดจึงมีคนจูงม้าลงไปเสียแล้ว?”
ขันทีผู้น้อยรีบหมุนตัวออกไป
ครู่หนึ่งก็กลับเข้ามา กระซิบบอกต้นสายปลายเหตุให้อ๋องโจวฟังอย่างเบาเสียง
อ๋องโจวเปล่งเสียง “เชอะ” ด้วยความแปลกใจบ้าง: “โอ้โฮ ยังจะมีคนกล้าท้าประลองกับหนูหลิวตัวต่อตัว เล่นแข่งลูกเดียวคู่เดียว?”
.....
เซียวอวิ๋นถิงหน้าบึ้งตึง กระอั้นฮึดฮัดอยู่ในใจ
กล้า?
มีสิ่งใดที่ชีหยวนไม่กล้า?
อ๋องโจวเกิดอารมณ์สนุกขึ้นมา: “ได้ เช่นนั้น ข้าก็จะได้ดูให้ละเอียดเสียหน่อย หากนางสามารถเอาชนะหนูหลิวได้จริง ที่หลัวชวนให้ข้าประทานม้าพันธุ์เลือดแท้ ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้”
ยามนั้น พระชายาอ๋องโจวยังคงยิ้มแย้มเบิกบานอยู่ดังเดิม ส่วนคุณหญิงหลิวใหญ่กลับสีหน้าเขียวคล้ำ
นางมิคิดไม่ถึงเลยว่า เดิมทีวางแผนให้ชีหยวนประมือกับองค์หญิงหลัวชวน แต่ผลกลับถูกชีหยวนใช้คำพูดสองสามประโยคเลี่ยงไปได้