พระชายาอ๋องโจวเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ: “หลิวหมิงจูแพ้หรือ?”
คุณหญิงหลิวใหญ่สีหน้าเขียวคล้ำไม่ตอบคำ
แพ้!
ลูกสาวของนางแพ้!
ในวัยสิบห้าปีนั้น วันที่ควรจะรุ่งโรจน์ที่สุด กลับแพ้ให้กับลูกหญิงบ้านนอกที่เพิ่งกลับเมืองมา!
ฮูหยินรองสูดลมหายใจเย็นๆ ก่อนที่ใบหน้าจะแดงก่ำแล้วปรบมือขึ้น!
ยากเย็นเหลือเกิน นางเห็นชัดเจน ถ้าหากชีหยวนตอบสนองช้าไปเพียงครู่เดียว มือของนางก็คงขาดสะบั้นไปแล้ว
อ๋องโจวลูบหนวดสองสามเส้นที่เพิ่งงอกบนคางแล้วเป่าลมออกมา: “ช่างเป็นยุคที่มีคนเก่งเกิดใหม่ไม่ขาด! คุณหนูใหญ่ชีผู้นี้ มาจากไหนกัน?”
มาจากไหนงั้นหรือ?
เซียวอวิ๋นถิงนึกถึงหญิงสาวที่สังหารคนในทะเลสาบยามเช้า จู่ๆ ก็ยิ้มขึ้น: “โผล่มาจากในน้ำ”
......
อ๋องโจวมองเซียวอวิ๋นถิงด้วยความฉงน: “เจ้ารู้จักนางหรือ?”
เซียวอวิ๋นถิงส่งเสียงรับ: “มีความรู้จักกันบ้าง ดังนั้น ตาทวดอย่าได้เสียดายม้าพันธุ์เลือดแท้เลย”
นี่คือนางได้มาด้วยตัวเอง สมควรเป็นของนาง
อ๋องโจวใจเต้นวาบ: “เจ้าหมอนี่ เจ้าอย่าบอกว่า......”
ยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงเรียกขององค์หญิงลั่วชวนดังขึ้น: “หลิวหมิงจู! เจ้าแพ้แล้ว! เจ้าแพ้แล้ว!”
องค์หญิงลั่วชวนไม่ส่งเสียงมานานแล้ว จนกระทั่งเสียงในสนามเริ่มเงียบลง นางจึงกระโดดขึ้นมาทันใด อดหัวเราะออกมาดังๆ ไม่ได้
ช่างน่าขันจริง ยิ่งนัก
หลิวหมิงจูผู้ถือตัวสูงส่ง กลับแพ้ให้กับชีหยวน!