เซียวอวิ๋นถิงยังคงยิ้มน้อยๆ ไม่มีทีท่าผิดหวังแม้แต่น้อย: "หรือ? คงเป็นข้าจำผิดไปเอง อย่างไรเสียก็มาถึงที่นี่แล้ว......"
เขาจู่ๆ ก็หยิบตุ้งติ้งทองคำเปลวอันหนึ่งออกมาจากด้านหลัง แล้วยื่นให้ชีหยวน: "ต้อนรับปีใหม่ ขอให้ทุกสิ่งสมหวัง สิ่งของเล็กน้อยนี้ ขอให้เจ้าจากนี้ไปพันทุกข์เป็นสุข"
ตุ้งติ้งทองคำเปลวเปล่งประกายระยิบระยับภายใต้แสงตะเกียง
เห็นๆ อยู่ว่ายื่นมือไปก็รับได้ แต่ชีหยวนกลับไม่ยื่นมือ
ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเซียวอวิ๋นถิง ไม่ถึงขั้นที่รับตุ้งติ้งทองคำเปลวอันหนึ่งไม่ได้
เพราะตอนที่นางขอเงินจากเขา ก็ไม่เคยอ่อนข้อเลย
แต่เงินคือเงิน
ตุ้งติ้งทองคำเปลวอันนี้ต่างหาก
นางส่ายหน้า: "ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ให้เกียรติ ทว่า หากข้ารับสิ่งของของท่านเป็นการส่วนตัว ย่อมถือเป็นการคบชู้ไม่สมควร"
......
ท่านโหวผู้เฒ่าฉู่และชีเจิ้นหน้านิ่งงง
ถึงเวลานี้เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพวกเขาเป็นผู้ใหญ่ ตัวเองรับของเป็นการส่วนตัวไม่สมควร?
ถ้อยคำนี้ก็ไม่ถูกต้องนัก!
แต่สีหน้าของเซียวอวิ๋นถิงกลับเรียบเฉยลง จากนั้นเขาก็ยังคงพูดเสียงเบา: "มิใช่ของมีค่าอะไร อีกทั้งท่านโหวผู้เฒ่าและท่านโหวก็อยู่ที่นี่ ข้าส่งให้อย่างเปิดเผย อย่างไรถึงจะเรียกว่าคบชู้ได้เล่า?"
ท่านโหวผู้เฒ่าฉู่และชีเจิ้นจะพูดอะไรได้?
ทำได้เพียงพยักหน้าตาม
พร้อมกันนั้นก็สบตากัน ความคิดนับพันพวยพุ่งขึ้นในใจ
ไม่แปลกที่พวกเขาจะคิดมาก เพราะเทศกาลตรุษเช่นนี้ สถานการณ์ก่อนหน้านี้ผันผวนปั่นป่วน ทว่าเซียวอวิ๋นถิงกลับวิ่งมาถึงที่นี่กลางดึก เพียงเพื่อส่งตุ้งติ้งทองคำเปลวให้ชีหยวนโดยเฉพาะ