อีกฝ่ายสืบประวัติเจ็ดชั่วโคตรของนางจนหมดเปลือกแล้ว ถึงตอนนี้นางจะเหลือคำพูดอะไรได้เล่า?
ริมฝีปากนางสั่นระริก
เป็นแม่นมผู้ดูแลเรือนมานานหลายปี ย่อมเข้าใจเจตนาของชีหยวนที่ให้คนมาบอกเรื่องเหล่านี้แก่นางเป็นอย่างดี
ชีหยวนกำลังบอกนางว่า บัดนี้ทุกคนที่นางห่วงใยล้วนอยู่ในกำมือของนางทั้งสิ้น
นางมิได้สงสัยในคำข่มขู่ของชีหยวนแม้แต่น้อย
ชีหยวนสังหารคุณหญิงลู่ใหญ่ยังไม่กะพริบตา โยมเยี่ยงไรเล่ากับครอบครัวของนาง?
สายตาของแม่นมไถ่ทอดต่ำลงซับซ้อน หัวใจยิ่งพะอืดพะอมหนักหนา
ในงานเลี้ยงรับน้องกลับบ้าน ใครเล่าจะคาดคิดว่าบุตรสาวแท้ๆ ที่ถูกคนฆ่าสัตว์เลี้ยงมาจนเป็นที่หัวเราะเยาะของผู้อื่น จะกลับมาก่อความวุ่นวายในเมืองหลวง พลิกเมฆกลับฟ้า กลับฝ่ามือเป็นพายุได้?
แต่นางก็ทำได้จริงๆ!
พอนึกถึงตรงนี้ ย่อมรู้ได้ว่าจวนกงกั๋วฉู่ต้องมีจุดจบที่มิอาจดีไปกว่าไหนได้แน่
แม่นมไถ่หมดอาลัยตายอยากหมอบกราบลงกับพื้น: “คุณหนูใหญ่ชี ขอเพียงท่านมีเมตตาอันยิ่งใหญ่ บ่าวเฒ่าจะทำตามคำสั่งของท่านทุกอย่าง จะทำตามคำสั่งของท่านทุกอย่างจริงๆ!”
ชีหยวนเลิกคิ้วเล็กน้อยอย่างเยือกเย็น แล้วลุกขึ้นยืน:“ข้าพูดคำไหนคำนั้น เจ้าเด็กๆ เหล่านั้นไม่รู้เรื่องเหล่านี้ ก็ไม่จำเป็นต้องรู้ ตราบใดที่เจ้ารู้จักกาลเทศะ พวกเขาก็จะมีชีวิตอยู่อย่างสงบสุขจนแก่เฒ่า”
พูดจบก็ชำเลืองมองซุ่นจื่อ
ซุ่นจื่อรีบพยักหน้ารับ:“คุณหนูใหญ่โปรดวางใจ บ่าวรู้ว่าควรทำเช่นไร”
ชีหยวนตอบรับเสียงเบา แล้วกลับเรือนไปก่อน