กั๋วกงฉู่ยิ้มเยาะเย้ยไล่เฉินหลง พอๆ กับสะบัดแขนเสื้อใส่หน้าไล่เฉินหลง
ไล่เฉินหลงยังไม่ทันขยับ องครักษ์จินอีที่อยู่ข้างหลังก็ชักกระบี่ซิ่วชุนออกมาพร้อมกัน จ้องมองกั๋วกงฉู่อย่างโกรธเกรี้ยว ไม่พอใจที่กั๋วกงฉูปฏิบัติต่อผู้บังคับบัญชาของตนไม่สุภาพ
กั๋วกงเฉิงมีทีท่าอยากพูดแต่ก็หุบปาก แม้เขาจะออกมาพูดแทนกั๋วกงฉู่เพราะความสัมพันธ์เก่า แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอยากจะทำให้ไล่เฉินหลงขุ่นเคือง
เด็กหนุ่มคนนี้เป็นคนโหดเหี้ยมจริงๆ
เขากระแอมไอเพื่อแก้เก้อ: "พี่เจ็ด อย่าไปถือสาเด็กหนุ่มเลย พระองค์มีรับสั่งให้เข้าเฝ้า พวกเราเข้าวังกันเถิด!"
ในความคิดของพวกเขา ฮ่องเต้หย่งชางย่อมให้ความเมตตาแก่พวกเขาที่ติดตามมาจากดินแดนหมินตั้งแต่แรก
หลายปีนี้ ไร่ชาในฝูเจี้ยนถูกพวกขุนนางสูงศักดิ์เหล่านี้แบ่งสรรปันส่วนไปเกือบหมด องค์ชายท่านจะไม่รู้ได้อย่างไร?
เพียงแต่เห็นแก่ความสัมพันธ์ที่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาแต่ก่อน จึงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เท่านั้น
เมื่อก่อนเป็นเช่นนี้ ต่อจากนี้ก็จะเป็นเช่นนี้อีก
พวกเขาก็ไม่กล้าทำอะไรที่เกินเลยไป เพียงแค่โลภมากไปหน่อย สนุกสนานไปบ้าง ฮ่องเต้จะคิดฆ่าล้างตระกูลพวกเขาหรืออย่างไร?
ทุกคนคิดว่าไล่เฉินหลงจะลงมือ เฉินห้าวถึงกับคิดจะเข้าไปดึงไล่เฉินหลงไว้: "ไอ้หนูเอ๊ย ปีนั้นพ่อแกวิ่งตามตูดพวกเราเพื่อเก็บผลประโยชน์ แกยังน้ำมูกไหลใส่กางเกงขาสั้นอยู่เลย! มากล้าหยิ่งต่อหน้าพวกเราอีกหรือ?"