ชีหยวนยิ้มพลางกระตุกมุมปาก มองเขาอย่างถือเป็นเรื่องธรรมดา "ใช่แล้ว ข้าให้พวกเจ้าคุ้มกันข้ามาตลอดทาง ไยต้องปิดบังด้วยเล่า? เพียงแต่บัดนี้ ข้าไม่เดินต่อไปแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องให้พวกเจ้าคุ้มกันอีก"
ปาเป่าแท้จริงนิสัยดีนัก และชื่นชมชีหยวนมาโดยตลอด
เพราะไม่ว่าจะเป็นความกล้าหาญ สติปัญญา หรือวิธีทำการ คุณหนูใหญ่ชีล้วนเป็นหญิงที่แตกต่างจากสามัญชนทั่วไป
แต่บัดนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะทำสีหน้าหม่นลง "คุณหนูใหญ่ชีกำลังเล่นตลกกับพวกเราหรือ?"
ผู้คนมากมายร่วมเดินทางมากับชีหยวนตลอดเส้นทาง เตรียมพร้อมที่จะคุ้มกันนางลงใต้ไปถึงฝูเจี้ยน
แต่บัดนี้ ชีหยวนเปลี่ยนเส้นทางโดยพลการอย่างน่าฉงน แล้วกลับให้พวกเขาออกเดินทางเอง ส่วนนางไม่ไปต่อ
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ต่างจากความโกรธเคืองของพวกเขา ครั้งนี้ท่าทีของชีหยวนดีจนน่าประหลาด
นางส่งสัญญาณให้ทั้งคู่ใจเย็นลง รอจนทั้งคู่สงบอารมณ์แล้วจึงค่อยเอ่ยเสียงเบา "ข้ามิได้เล่นตลกกับพวกเจ้า แต่ที่ข้าสั่งเปลี่ยนเส้นทางโดยพลการ เพราะต้องการล่อให้อ๋องฉีตามมาที่นี่ต่างหาก"
อ๋องฉี...
ปาเป่ากับลิ่วจินสบตากัน "เช่นนั้นที่คุณหนูใหญ่ชีให้พวกเราสวมเสื้อคลุมของท่าน..."
"ใช่ ตามที่พวกเจ้าคิดนั่นแหละ พวกเจ้าส่งคนหนึ่งปลอมตัวเป็นข้า สวมเสื้อคลุมของข้า รีบเดินทางไปฝูเจี้ยน ล่ออ๋องฉีให้ตามพวกเจ้าไปตลอดทาง" ชีหยวนมองทั้งคู่อย่างจริงจัง