โรงเตี๊ยมในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้เก็บกวาดได้อย่างสะอาดสะอ้าน ภายในแผ่นดินภาคกลาง หลายปีมานี้ฝนฟ้าก็อุดมสมบูรณ์ ผู้คนที่นี่จึงมั่งคั่งไม่น้อย โรงเตี๊ยมจึงมีผู้คนเข้าไปออกมาไม่ขาดสาย
ชีหยวนนั่งอยู่ในห้องฟังหัวหน้าองครักษ์คุ้มกันรายงาน
หัวหน้าองครักษ์คุ้มกันมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ซับซ้อน "คุณหนูใหญ่ พวกเราระดมองครักษ์คุ้มกันจากสองสาขา เหอหนาน และ เหอเป่ย มารวมสามสิบหกคน เพียงเพื่อคุ้มกันท่านเพียงผู้เดียว..."
ในใจเขาลอบคาดเดาฐานะของชีหยวนอยู่ตลอด
แม้ยุคสมัยนี้จะถือว่าดีพอตัว แต่หญิงสาวเพียงลำพัง จ้างองครักษ์คุ้มกันเป็นหมู่คณะ และยังควักเงินอย่างไม่สะทกสะท้าน หล่อนไม่กลัวเลยหรือว่าจะถูกใครเข้าตาจนหมายหัว
ชีหยวนส่งเสียง "อืม" ในลำคอ เลิกคิ้วอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก "สามสิบหกคน รวมทั้งสาวใช้ที่พวกเจ้าหาให้ข้า ค่าใช้จ่ายทั้งหมดเท่าใด?"
หัวหน้าองครักษ์คุ้มกันอ้าปากอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็กลืนคำลงไป คิดคำนวณอยู่ในใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ย "ตลอดทางต้องถวายอารักขาความปลอดภัยของท่าน อย่างน้อยก็ห้าพันตำลึงเงิน"
ห้าพันตำลึง หากหักต้นทุนแล้ว หอคุ้มกันของพวกเขาก็ยังได้กำไรสุทธิสองพันตำลึง ปีหน้าไม่ต้องร้อนใจเรื่องปากท้องของลูกน้องไปอีกครึ่งปีแล้ว
ชีหยวนยิ้มน้อย ๆ หยิบธนบัตรหนึ่งกำจากในอก นับดูแล้วหยิบออกมาห้าฉบับส่งให้ "เจ้านับดูให้ดี"
รวมห้าฉบับ แต่ละฉบับราคาหนึ่งพันตำลึง ด้านล่างประทับตราของธนาคารสี่ฤดู ไม่ต้องนับก็รู้ เงินตั้งวางอยู่ตรงหน้าเป็นที่แน่ชัด