ดาบอ่อนของชีหยวนถูกชักออกจากร่างของเขา พร้อมกับเลือดที่กระเซ็นเป็นทางใหญ่
ผู้คนที่อยู่ข้างๆ ต่างพากันตะลึงงัน
จนไม่อาจทันตั้งตัวช่วยเหลือได้ทัน หลิวจิงหงจ้องมองชีหยวนด้วยตาเบิกกว้าง ในวินาทีสุดท้ายของชีวิต เขาคิดในใจว่า: เป็นไปได้อย่างไร?
ตลอดชีวิตของเขาล้วนราบรื่น สิ่งใดที่อยากได้ก็ไม่เคยไม่ได้ดังใจ
เดิมทีเขาก็เป็นเพียงลูกนอกสมรส ไม่คู่ควรที่จะขึ้นหน้าเป็นตาเป็นใคร จนกระทั่งอายุเจ็ดแปดขวบจึงถูกนำกลับสกุลหลิวในนามของการยกให้เป็นบุตรบุญธรรม
แต่ถึงแม้จุดเริ่มต้นจะยากเย็นเพียงใด เขากับมารดาและน้องสาวก็ยังชนะมาจนถึงทุกวันนี้ได้
ถึงแม้น้องสาวของเขาจะเป็นเพียงกุ้ยเฟยในนาม แต่แท้จริงแล้วใครเล่าจะไม่รู้ว่านางต่างหากที่เป็นสตรีที่ฮ่องเต้หย่งชางทรงรักสุดหัวใจ?
ฐานะของสกุลหลิวก็ยิ่งสูงตามไปด้วย ก้าวข้ามเหล่าขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์และตระกูลฝ่ายใน เกรียงไกรอยู่ในราชสำนัก
คนที่มีความสามารถเช่นเขาสมควรจะใช้ชีวิตอย่างราบรื่นต่อไป ควรจะสังหารชีหยวนตัวตลกเพียงหนึ่งเดียวที่คิดขวางทาง แล้วค่อยไปสนับสนุนอ๋องฉีต่อไป จนกว่าจะยึดบัลลังก์ได้ แล้วก้าวหน้าต่อไปอีก!
เขาจะตายได้อย่างไร?! จะตายได้อย่างไรเล่า?!
ชีหยวนไม่แยแสว่าเขาจะคิดอะไรอยู่ในใจ นางค่อยๆ ยกมุมปากยิ้มเยาะให้หลิวจิงหง: “ซื่อจื่อ ต้องขออภัยด้วย ดูท่าข้ายังเหนือชั้นกว่าเล็กน้อย”
หลิวจิงหงอาจคิดว่าการไล่ตามนางออกมานอกเมืองหลวงคือการล่าเหยื่อ