มีอะไรมา?
หวงเหวินจวิ้นมองชีหยวนด้วยความฉงนสนเท่ห์ พลางได้ยินชีหยวนพูดเสียงเรียบเฉยว่า "ข้าจะไปสังหารหมาป่าจ่าฝูง เพียงหมาป่าจ่าฝูงตาย ฝูงหมาป่าต้องแตกตื่นแน่นอน ตอนนั้นพวกเจ้าคิดหาทางไล่ต้อนฝูงหมาป่าไปทางพวกนั้น ได้หรือไม่?"
ตอนนี้คำพูดของคุณหนูใหญ่ผู้นี้ หวงเหวินจวิ้นฟังไม่เข้าใจแม้แต่ประโยคเดียว
ยามคับขันถึงชีวิตเช่นนี้ ย่อมไม่มีน้ำใจให้พูดจาไตร่ตรอง
เขาถามอย่างไม่เกรงใจว่า "คุณหนูใหญ่ ท่านต้องพูดให้ชัดเจน! พวกเรามาเป็นองครักษ์คุ้มกันท่านเพื่อปกป้องความปลอดภัยของท่าน ไม่ใช่มาขอตาย! ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่?!"
ฟังจากเจตนาของชีหยวน ดูเหมือนนางจะไปก่อเวรกับศัตรูผู้ใดเข้ามา ฝูงหมาป่าเหล่านี้ก็เป็นสิ่งที่ศัตรูจัดเตรียมไว้
หากพูดเช่นนั้นจริง คนที่จะมาถึงในอีกครู่หนึ่งก็คือศัตรู นั่นคือผู้ที่คิดจะฆ่าคน!
ชีหยวนหันขวับมามองเขา กระบี่อ่อนในมือตวัดมาพาดที่คอของเขาทันที
เมื่อเห็นองครักษ์คุ้มกันทั้งหลายพากันมองมาทางตน ชีหยวนพูดสีหน้าเรียบเฉยว่า "เจ้าเห็นหรือไม่ว่าเวลานี้พวกเขาจะยังแยกแยะว่าผู้ใดเป็นเจ้า ผู้ใดเป็นข้า? บัดนี้พวกเจ้ากับข้าก็คือตั๊กแตนที่ถูกมัดรวมกันไว้แล้ว เต็มใจหรือไม่เต็มใจก็ตาม หากอยากมีชีวิต ก็ต้องทุ่มสุดกำลังไปให้ถึงที่สุด!"
"พวกเจ้าคิดให้ดีเถิด ข้างหน้ามีหมาป่า ข้างหลังมีเสือ หากไม่อยากถูกคนฆ่า ก็ต้องระดมกำลังฝ่าออกไปให้จงได้!" ชีหยวนกวาดตามองโดยรอบ สายตาเย็นชามองพวกเขา "เพียงพวกเจ้าฝ่าออกไปได้ คืนนี้ผ่านพ้นไปอย่างปลอดภัย ข้าจะเพิ่มเงินให้คนละห้าสิบตำลึงอีก!"