r /> k“เจ้าเป็นใคร?”
“???”
เซียวเถี่ยต่านพยุงเอวที่ปวดแปลบ ลุกขึ้นยืน คิดว่าหูของตนคงมีปัญหา จึงถลึงตาด่า “ข้าคือพ่อแท้ ๆ ของเจ้า ยังจะเป็นใครได้อีก?!”
“กลางดึกดื่นไม่ยอมนอน วิ่งมาข้างเตียงข้าทำไม?” เซียวไป๋ยังคงไม่คลายความระแวดระวัง มองสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสงสัยเต็มอก
“ว่าอย่างไรนะ?”
พอได้ยินเช่นนั้น เซียวเถี่ยต่านก็วางมาดฮ่องเต้ขึ้นมาทันที เขาแค่นเสียงอย่างมีเหตุผลเต็มประดา
“คนโบราณกล่าวไว้ว่า ใต้หล้าทั้งปวงล้วนเป็นแผ่นดินของโอรสสวรรค์!”
“ใต้หล้าอันกว้างใหญ่ทั้งหมดนี้เป็นของบิดาเจ้า ตำหนักเฉียนหลงของเจ้าก็ย่อมเป็นของเราด้วย เรามาเดินเล่นในถิ่นของตัวเอง ยังต้องบอกกล่าวเจ้าล่วงหน้าด้วยหรือ?”
“ได้ ถิ่นของท่านก็ถิ่นของท่าน”
เซียวไป๋เห็นสีหน้าของเซียวเถี่ยต่านที่ทั้งวางท่าอย่างมีเหตุผลและแฝงความรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย ก็ยืนยันได้ว่าคนตรงหน้าคือบิดาเคราะห์ร้ายของตนจริง ๆ ไม่ได้ถูกใครยึดร่าง
เขากลอกตาอย่างเอือมระอา “ใต้หล้าของท่านกว้างใหญ่ปานนั้น กลางดึกยังจะมาห้องข้าทำไม? หากอยากเดินเล่นก็ไปที่อื่นสิ”
“ไป ๆ ๆ ที่นี่ของข้าเล็กนิดเดียว รับเสด็จโอรสสวรรค์อย่างท่านไม่ไหวหรอก”
กล่าวจบ เซียวไป๋ก็ลุกขึ้นทันที ยกมือทำท่าจะผลักเซียวเถี่ยต่านออกไปนอกตำหนัก