ตอนนี้เฉิงซวินเดือดจนแทบคลั่ง
เขากระโดดด่ากราด ระบายอารมณ์ใส่หลี่หย่วนเต้า พร้อมตวาดด่าอย่างดุเดือด: "สัส ไอ้ปากเสีย ฉันไม่ฆ่าแกไม่ใช่พ่อ... ให้ตายเหอะ แกเล่นให้ดี ๆ ซะ หุบปากซะ ไม่งั้นพ่อจะกระทืบแกให้จมดิน!"
เรียกได้ว่าเฉิงซวินโมโหจนพูดจาไม่เป็นภาษา พูดอะไรยังแทบจะไม่รู้เรื่อง!
มองอีกฝ่ายท่าทางแบบนี้ หลี่หย่วนเต้ากลั้นขำอยู่ในใจ ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ: "ใจเย็นก่อน! ตอนนี้ฉันกำลังคุยดี ๆ กับนายอยู่ ลูกมันก็ไม่ใช่นายจริง ๆ! ต่อให้นายจะหัวฟัดหัวเหวี่ยงแค่ไหน มันก็ไม่ใช่นายอยู่ดี!"
ถึงจะหัวร้อนแค่ไหน ลูกก็ไม่ใช่นายเหรอ?
ประโยคนี้
เหมือนมีดคมปักอกเฉิงซวินซ้ำเข้าไปอีก!
เฉิงซวินหน้าบิดเบี้ยวทันที หน้าถมึงทึงตะโกนใส่ลูกน้องด้านหลัง: "เชี่ย ลงมือเลย เอามันตาย เอาตัวมันให้ฉันเดี๋ยวนี้!"
ลูกน้องหลายคนด้านหลังต่างคุมแววตาดุดัน พร้อมจะลงมือกับหลี่หย่วนเต้า
หมอหนุ่มผมขาวเดินออกมาก่อน พลางตวาดว่า: "พวกคุณจะทำอะไรกัน? นี่โรงพยาบาลนะ กรุณาเงียบ ๆ หน่อย! ตอนนี้คนไข้เป็นขนาดนี้แล้ว ยังมีอารมณ์ทะเลาะกันอีกเหรอ? สู้รอให้คนไข้ฟื้น แล้วค่อยไปทะเลาะกันให้สะใจดีกว่า! ถ้าพวกคุณกล้าลงมือ เราคงต้องแจ้งตำรวจแล้วล่ะ ตอนนั้นคนจากกรมตำรวจมาแล้วจับพวกคุณข้อหาใช้กำลังก่อความวุ่นวาย อย่ามาเสียใจทีหลัง!"
เฉิงซวินสีหน้าเปลี่ยนไปนิดหน่อย ใจเย็นลงบ้าง ลูกน้องรอบ ๆ เองก็สงบลงกันหมด
ลงมือที่นี่ คงไม่ฉลาดเอาซะเลย
ถึงแม้พวกเฉิงซวินจะมีอิทธิพลไม่น้อย แต่เทียบกับตระกูลใหญ่หรือกลุ่มอิทธิพลที่แท้จริงแล้วยังห่างชั้น ยังไม่ถึงขั้นกล้าต่อกรกับกรมตำรวจ
"ไอ้หนู เดี๋ยวพ่อค่อยจัดการแก!"
เฉิงซวินหน้าตึง เอ่ยกับหลี่หย่วนเต้าอย่างดุดัน
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะพร้อมพยักหน้า: "อย่าลืมตรวจร่างกายตัวเองด้วย! ทุกคนก็รอผลกันอยู่นะ!"
"เหอะ รอเลย!"
"พ่อถ้าตรวจไม่เจออะไรขึ้นมา ดูสิพ่อจะเล่นงานแกยังไง!"
เฉิงซวินกัดฟันตอบ
แล้วเขากลับไปนั่งที่เดิม สายตาดุดันหันไปจ้องที่ถานชั่วอีกครั้ง: "ไอ้หนู อย่านึกว่าเพราะที่หมอพูดแล้วฉันจะกลัว ตอนนี้พ่อแค่อยากให้เมียฟื้น แล้วลูกปลอดภัย! ถ้าเกิดแม่ลูกเป็นอะไรไปทั้งคู่ ฮึ ๆ... แกต้องชดใช้ด้วยชีวิต!"