คำพูดของหลี่หย่วนเต้าทำให้ญาติและหมอทั้งหลายพากันอึ้งไปตาม ๆ กัน
สำหรับคนไข้ที่ถูกพิษพวกนี้ ท่านอธิการบดีเฒ่าสวีฮุ่ยชุนเองก็จนปัญญา โดนไอ้หนุ่มนี่พูดแทงใจดำเข้าจริง ๆ!
สวีฮุ่ยชุนหน้าตึงหนักกว่าเดิม เขาจ้องมาอย่างไม่เป็นมิตร "หนุ่มน้อย นี่จงใจมาป่วนที่นี่รึไง?"
"ไอ้เด็กเวร แกกล้าดียังไงมาเถียงกับท่านอธิการสวีแบบนี้ ระวังฉันตีปากแกให้แหลกเดี๋ยวนี้!"
เฉิงซวินเบิกตาจ้องเขม็ง พลางตวาดเสียงดุ
หลี่หย่วนเต้าเงยหน้ามองเฉิงซวิน "ช่างเถอะ นายอย่าเพิ่งตื่นตูมตกใจไปหน่อยเลย นายไม่มีปัญญาหรอก!"
"ส่วนท่านอธิการสวี ผมไม่ได้มาป่วน"
"พวกเขาไม่ได้ถูกพิษ แต่พลังธาตุทั้งห้าถูกสูบออกไปมากกว่า"
หลี่หย่วนเต้าพูดกับสวีฮุ่ยชุนอย่างจริงจัง "ถ้าท่านให้ผมลงมือตอนนี้ คนก็ฟื้นทันที!"
"หึ!"
"ให้แกทำตอนนี้ ข้ากลัวว่าคนจะตายคามือกันหมด!"
สวีฮุ่ยชุนไม่เชื่อเลยสักนิด ตอบกลับด้วยรอยยิ้มเย็น
"หวังว่าอีกหน่อยพวกท่านคงไม่รีบร้อนมาง้อให้ผมลงมือหรอกนะ..."
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า พูดออกมา
"ตอแหล!"
"ยังจะมาง้อให้แกอีก!"
เฉิงซวินตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว "ฉันดูออกแล้ว แกกับไอ้เจ้าของร้านหม้อไฟนี่เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน แกคิดจะลงมือรักษาพวกเขา แล้วพอคนตายที่นี่ โรงพยาบาลก็ต้องแบกรับผิดชอบหนักสุด! พอถึงตอนนั้นคนก็ตาย พยานหลักฐานก็หมด! พวกแกก็ลอยตัวไปได้ใช่ไหม?"
"ดีนัก!"
"ขอบอกให้พวกแกไว้เลย วันนี้ไม่มีใครได้ออกจากโรงพยาบาลไปง่าย ๆ!"
คำพูดนี้
ทำให้ญาติจำนวนมากเดือดเป็นไฟ
"ที่แท้พวกแกก็คิดจะมาไม้เด็ดอย่างนี้นี่เอง!"
"แจ้งตำรวจ รีบแจ้งตำรวจเลย! ส่งพวกมันไปกรมตำรวจ"
"พวกมันจะทำลายศพปิดปากเงียบ!"
"ใจดำอำมหิตจริง ๆ พวกแกนี่..."
เหล่าญาติพากันประณามหลี่หย่วนเต้าและถานซ่วยอย่างดุเดือด
ถ้าเป็นไปได้ พวกเขาแทบอยากกระโจนเข้าใส่ กระทืบหลี่หย่วนเต้าและถานซ่วยให้สาแก่ใจ
สวีฮุ่ยชุนและหมออีกกลุ่มหนึ่ง หน้าตาก็ย่ำแย่สุดขีด
"ท่านอธิการบดี เรื่องนี้เอายังไงดีครับ?"
หมอผมขาวรีบถามขึ้น
สวีฮุ่ยชุนพูดเสียงเย็น "จะเอาอะไรอีกล่ะ? ก็ต้องส่งให้กรมตำรวจจัดการสิ! แต่นั่นไม่ใช่เรื่องต้องกังวล ตอนนี้ต้องรักษาคนไข้ก่อน! เดี๋ยวฉันโทรหาคุณชายหวงก่อนนะ..."
แต่เพิ่งพูดจบ