คำพูดนี้หลุดออกมา
ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ทำเอาเหอเหม่ยอวี้และถานซ่วยทั้งคู่อึ้งไปตามๆ กัน พวกเขาเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ลูกน้องสองสามคนที่ยืนข้างเฉิงซวินก็มีสีหน้าตกใจไม่แพ้กัน แทบไม่เชื่อหูตัวเอง คิดว่าพวกตนฟังผิดไป
เจ้านายโดนสวมเขา?
ลูกเป็นของคนอื่น?
พวกเขาพากันสูดลมหายใจเย็นยะเยือกโดยไม่รู้ตัว
ถ้าเรื่องนี้เป็นจริง เรื่องมันจะใหญ่แน่!
"ไอ้เด็กบ้า!"
ปากหมาเสียจริง ฉันจะบ้าตาย กล้ามาพ่นไร้สาระต่อหน้าฉันเฉิงซวินได้นะ!
เฉิงซวินโกรธจนขำ ตวาดลั่น "เมียฉันยังไม่คลอด ยังอยู่ในช่วงอันตราย แกดันมาสาปแช่งเธอต่อหน้าฉันอีก! เฮอะ... แกไสหัวไปตอนนี้ยังทัน ฉันไม่มีอารมณ์จัดการไอ้กระจอกอย่างแกหรอก!"
หลี่หย่วนเต้าสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง พูดอย่างจริงจังมาก "สิ่งที่ผมพูดเป็นความจริงทั้งหมด ลูกในท้องเมียคุณไม่ใช่ของคุณ! ส่วนเป็นของใคร เรื่องนั้นคุณต้องไปสืบเอาเอง!"
แม่ง ไอ้ตัวเหี้ยไม่รู้จักตาย ฉันจะกระทืบแกให้ตาย!
เฉิงซวินลุกพรวด จะพาคนพุ่งเข้าใส่หลี่หย่วนเต้า
ถานซ่วยรีบโอบขาเฉิงซวินไว้ พลางร้อง "คุณเฉิง อย่าโกรธเลยนะครับ อย่าโกรธเลย! เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเพราะผม! หวังว่าคุณอย่าไปลงกับคนอื่นเลย เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นผม พูดตรงไปหน่อย! ผมขอร้องล่ะ..."
ในชั่วขณะนี้
ถานซ่วยไม่ได้ทำเพื่อหลี่หย่วนเต้า แต่เพื่อไม่ให้เฉิงซวินคลุ้มคลั่งเต็มตัว แล้วถูกหลี่หย่วนเต้าจัดการ
ถึงตอนนั้น เฉิงซวินไม่ถูกฆ่า แต่จะมาลงกับเขาแน่ๆ งั้นเขาตายแน่
ไม่ว่าจะหลี่หย่วนเต้าหรือเฉิงซวิน สรุปว่าเขาไม่กล้าหาเรื่องทั้งคู่!
ตอนนี้สู้ทำให้เรื่องใหญ่เป็นเรื่องเล็ก เรื่องเล็กเป็นเรื่องไม่เกิดขึ้นดีกว่า!
สิ่งสำคัญที่สุดคือทำให้เฉิงซวินสงบ แล้วก็ให้คนไข้ที่ถูกวางยาฟื้นขึ้นมา!
"เชี่ย!"
"เอาวะ ดีมาก!"
ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์หาเรื่องใครจริงๆ
อีกอย่างฉันก็ไม่ใช่คนไม่ฟังเหตุผล จะไว้ชีวิตมันสักครั้ง
เฉิงซวินระบายลมหายใจแรงๆ "รอให้ชุ่ยฮวาฟื้นก่อน ฉันค่อยคิดว่าจะจัดการพวกนายยังไง!"