"เหอะๆ... นายนี่ให้เกียรติฉันฉู่หยางเหลือเกินนะ!"
"นายเจ๋งมาก!"
"วันนี้ร้านหม้อไฟถานซ่วยเปิดใหม่ ฉันไม่อยากเห็นเลือด ไม่อยากหาเรื่อง!"
"คราวหน้า หวังว่าอย่าให้ฉันเจอนายในอำเภอปินโจวอีก!"
ดวงตาของฉู่หยางจ้องมองหลี่หย่วนเต้าอย่างสงบนิ่ง เอ่ยเสียงเรียบ
สีหน้าของหม่าเสี่ยวปี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย งุนงงไม่รู้จะทำอย่างไร
ตั้งแต่สมัยมัธยมต้น เขาก็รู้มาบ้างถึงภูมิหลังของฉู่หยาง ตระกูลชู่ที่อยู่เบื้องหลังอีกฝ่าย เรียบง่ายเสียที่ไหน
อย่างน้อยสำหรับคนธรรมดาแล้ว นั่นก็คือสิ่งมีชีวิตที่ใหญ่โตมโหฬาร ตระกูลชู่จะจัดการกับคนธรรมดาสักคน ก็แค่ชิล ๆ จบในพริบตา!
แม้เขาจะคิดว่าหลี่หย่วนเต้ามีฝีมือไม่ธรรมดา แต่หลี่หย่วนเต้าก็แค่คน ๆ เดียว
"พี่เต้า ก็เพราะผม... ดันเรียกนายมา..."
บนใบหน้าหม่าเสี่ยวปี้เต็มไปด้วยความไม่สบายใจ หันไปกระซิบกระซาบกับหลี่หย่วนเต้าด้วยความร้อนรน
"ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง กินข้าวของนายไปเถอะ"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า จากนั้นมองไปที่ฉู่หยางพร้อมรอยยิ้มเปี่ยมปรอท: "พี่หยางนี่ช่างเกรียงไกรจริง ๆ! ถ้าอย่างนั้นฉันก็ตั้งตารอนายมาหาฉันนะ!"
ฟ่อ!
หลังจากฉู่หยางปาขวดเหล้า บรรดาผู้คนในร้านหม้อไฟที่กำลังกินข้าวอยู่ก็วางตะเกียบ มองมาด้วยความตะลึง
ตอนนี้พอได้ยินหลี่หย่วนเต้าตอบฉู่หยางเช่นนั้น ไม่น้อยเลยอดสูดลมหายใจเย็นเฮือกไม่ได้
ในดวงตาของถานซ่วยแทบมีเปลวไฟพวยพุ่งแล้ว สายตาที่มองไปยังหลี่หย่วนเต้าประหนึ่งจะกินคน: "ไอ้เวร หลี่หย่วนเต้า แกหมายความว่าไง! เมื่อกี้ให้พวกแกยกแก้วให้พี่หยาง พวกแกใช้สไปรท์แทน พี่หยางก็ยอมแล้ว! ตอนนี้พี่หยางให้เกียรติยกแก้วให้แกคนเดียว ยินดีที่แกสอบได้ที่สองของอำเภอปินโจว ถือว่าพี่หยางมาฉลองย้อนหลังให้แกชดเชย! ถือว่าให้เกียรติแกมหาศาล! แล้วแกยังจะบ้าดีเดือดอีกเหรอ? แกตั้งใจไม่เห็นพี่หยางอยู่ในสายตาเลยสินะ!"
คำพูดนี้หลุดออกไป
ผู้คนบนโต๊ะข้าง ๆ หลายคนต่างพยักหน้าอย่างเห็นด้วย แล้วก็ส่ายหัววิพากษ์วิจารณ์ไม่หยุด
"ก็แค่เหล้าแก้วเดียวไม่ใช่เหรอ? ให้ตายสิ ยังจะใช้น้ำอัดลมอีก น่ารำคาญพวกประเภทนี้ที่สุด ไม่ว่าจะเกลี้ยกล่อมยังไงก็ไม่ยอมดื่มสักคำ!"