คางคก?
หม่าเสี่ยวปี้หน้าซีด มือทั้งสองกำแน่นเป็นหมัด
แต่ไม่นานเขาก็คลายมือ ก้มหน้าลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความท้อแท้และขมขื่น
ก็คงจะจริง
ในสายตาของอีกฝ่าย ตัวเองก็เป็นแค่คางคกตัวหนึ่ง แค่คิดไปเองฝ่ายเดียว
คนอื่นเขาไม่ได้ชอบตัวเองเลย!
ส่วนคำพูดของฉินเหยียนหลิงกลับทำให้สีหน้าของฉู่หยางที่กำลังบึ้งตึงอยู่นั้นอ่อนลงเล็กน้อย
เขามองหม่าเสี่ยวปี้ด้วยแววตาดูถูก พลางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ไอ้หนู ตอนมัธยมต้นแกลอบชอบเหยียนหลิงใช่ไหม? พูดความจริงมา แล้วฉันจะยกโทษให้เรื่องที่แกไปรบกวนเหยียนหลิง!”
หม่าเสี่ยวปี้เงยหน้าขึ้น กัดฟันส่ายหัว “พี่หยาง ผมไม่ได้รบกวน! แต่ที่พี่พูดมาก็จริง... เพียงแต่ในวัยหนุ่มสาวใครจะไม่มีรักแรกของตัวเองบ้างล่ะ?”
“งี้นี่เอง!”
“ดูท่าคนที่แอบชอบเหยียนหลิงของฉันจะมีไม่น้อยเลย!”
ฉู่หยางยกยิ้มมุมปาก ไม่ได้โกรธ แต่กลับหัวเราะพูดออกมา
ฉินเหยียนหลิงที่อยู่ข้างๆ ทำหน้าหยิ่งผยอง
เธอไม่ได้รู้สึกรังเกียจที่ผู้ชายอย่างหม่าเสี่ยวปี้มาแอบชอบ เธอรู้ดีถึงเสน่ห์ของตัวเอง และชอบความรู้สึกที่ถูกจับตามอง ถูกหนุ่มๆ แอบคิดถึง ถูกหนุ่มๆ จ้องมอง เธอรู้สึกว่าตัวเองคือเจ้าหญิงตัวน้อยกลางสปอตไลท์ ความฟุ้งเฟ้อภายในใจถูกเติมเต็มอย่างเต็มที่!
แต่ถ้าหม่าเสี่ยวปี้ คางคกจนๆ แบบนี้มาคอยรบกวน นั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง
เธอเป็นคนที่ชมอยู่ไกลๆ ได้ แต่อย่ามาลวนลาม!
ฉันจะเซ็กซี่ ฉันจะเย้ายวนก็ได้ แต่นายห้ามมารบกวน!
จะมารบกวนก็ต้องมีทุนหนาพอถึงจะได้!
อย่างหม่าเสี่ยวปี้ แค่มาสารภาพก็เป็นการกระทำของคางคก!
แต่ตอนนี้
เมื่อได้ยินว่าตอนมัธยมต้นตัวเองคือรักแรกของอีกฝ่าย ฉินเหยียนหลิงก็ยิ่งทำหน้าหยิ่งผยอง เธอมองไปทางหม่าเสี่ยวปี้ “หม่าเสี่ยวปี้ ขอบใจนะที่เห็นค่าของฉัน! ใครๆ ก็มีรักแรกในใจ! แต่ต่อไปนี้ไม่ต้องมาหาฉันอีก อย่าแม้แต่จะติดต่อมา! ถ้าแกยังทำอะไรแบบคางคกคิดจะกินเนื้อหงส์อีก มีแต่จะทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงแกมากขึ้น! และยังจะทำให้พี่หยางเข้าใจผิดด้วย!”
“ฉัน... เรายังไงก็เคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นนะ!”
ได้ยินฉินเหยียนหลิงบอกว่าต่อไปไม่ต้องติดต่อกันอีก สีหน้าของหม่าเสี่ยวปี้ยิ่งซีดเผือด เขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นพูด