"ไอ้หนู แกพูดอะไร แกหมายความว่ายังไง"
"แกคิดว่าพวกเราไม่กล้าแตะรถแกงั้นสิ"
หัวหน้าหน่วยจ้องตาวาววับ โกรธจนขำ พลางพูดว่า "ดูท่าจะมีพื้นเพไม่ธรรมดานี่นา! อย่าบอกนะว่าหน่วยป้องกันเมืองพวกเราเป็นของบ้านแกเปิดเองนะ"
"ฮ่าๆ..."
"ถ้าเป็นของบ้านมันเปิดเองจริง คงไม่มายืนปล่อยลมอยู่ที่นี่หรอก!"
ลูกทีมที่ตามหลังหัวหน้าหน่วยมาต่างพากันหัวเราะอย่างอดไม่อยู่
ฉู่หยางกับถานซ่วยและพรรคพวกที่นั่งอยู่บนโต๊ะไม่ได้พูดอะไร ทำท่าเหมือนดูละคร ใบหน้าแฝงรอยยิ้มเย้ยหยัน
"ผมบอกแล้ว อย่ามายุ่งกับรถผม!"
"คุณไปตรวจรถคนอื่นเถอะ"
หลี่หย่วนเต้าพูดย้ำอีกครั้ง
หัวหน้าหน่วยอดขำไม่ได้ พูดต่อว่า "ไอ้หนู แกไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ ฉันบอกว่ารถแกจอดผิดกฎ ให้แกจ่ายค่าปรับ! ไม่เกี่ยวกับคนอื่น!"
หลี่หย่วนเต้าขมวดคิ้ว พูดเย็นชาว่า "พวกคุณตั้งใจจะเล่นงานผมจริงๆ งั้นเหรอ"
"เล่นงานแก"
"คำพูดนี้ชักไม่น่าฟังแล้ว!"
สีหน้าหัวหน้าหน่วยแย่ลง พูดเย็นชาว่า "แกหมายความว่า พวกเราใช้อำนาจในทางมิชอบงั้นสิ แกต้องพูดให้ชัดเจนนะ! ไม่งั้นฉันฟ้องแกข้อหาหมิ่นประมาท ให้แกขี้ในคุก! ถึงตอนนั้น ต่อให้อยากร้องไห้ก็ไม่ทัน!"
"เฮ้อ ท่านเจ้าหน้าที่หน่วยป้องกันเมืองนะ เขาตรากตรำทำงานแม้แต่วันตรุษ จะถือวิสาสะได้ยังไงล่ะ"
"ดูท่าจะมีคนหาเรื่องไม่เข้าเรื่องนะ"
ถานซ่วยส่งเสียงเหน็บแนมแฝงความหมาย
หลี่หย่วนเต้าทำเป็นไม่สนใจคำพูดเขา จ้องหัวหน้าหน่วยถามว่า "คุณแน่ใจเหรอว่ารถผมจอดผิดกฎ"
"ฉันแน่ใจ!"
หัวหน้าหน่วยพูดเย็นชา
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้า "ใบสั่งหนึ่งพันหยวนเนี่ยนะ มันช่างฟินจริงๆ!"
"นั่นแกหาเรื่องใส่ตัว!"
"คนจอดรถมั่วแบบแก สมควรโดนปรับ!"
หัวหน้าหน่วยพูดพลางยิ้ม
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้า เห็นด้วยอย่างยิ่ง พูดว่า "คุณพูดถูก ถ้าผมจอดผิดกฎ ก็สมควรปรับ!"
หมาเสี่ยวปี้ลุกขึ้นยืนตอนนี้ บอกว่า "พี่เต้า เดี๋ยวนะครับ ผมไปดูว่ารถพี่จอดผิดกฎไหม!~"
ไม่ถึงครึ่งนาที
หมาเสี่ยวปี้ไปแล้วกลับมา ลังเลนิดหนึ่ง พูดจริงจังว่า "พี่เต้า รถจอดดีครับ ไม่มีปัญหา!"
"ได้ยินแล้วนะ รถผมจอดไม่มีปัญหา!"
"จะตรวจ ก็ต้องตรวจคันที่มีปัญหา"
"อย่างน้อย ก็ต้องมีหลักฐาน ถึงจะปรับได้..."