"ไอ้ชั้นต่ำ!"
"แกจะขัดขวางองค์ชายอย่างข้าหรือ?"
"แกอยากหัวหลุดจากบ่าหรือไง!"
ดวงตาของเต๋อเหรินก่วงเหย่เต็มไปด้วยโทสะที่พลุ่งพล่าน สายตาดุดันจ้องเขม็งมาที่อิคุซากิ ยูโฮะพลางตวาด
อิคุซากิ ยูโฮะส่ายหัว "องค์ชายน้อย ข้ามิได้ขัดคำสั่งท่าน และก็มิได้จะขัดขวางท่าน!"
เขาอธิบายให้เต๋อเหรินก่วงเหย่ฟัง
แล้วหันไปทางศิษย์พี่ใหญ่ ฝ่ายซ้าย ซาฮะ โซโกะ และพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "ศิษย์พี่ใหญ่! ท่านไม่อาจลงมือกับผู้อาวุโสท่านนี้ได้นะ! อย่าได้เอาชีวิตตัวเองไปทิ้งเลย!"
แต่ทว่า
ยังไม่ทันที่ซาฮะ โซโกะ ซึ่งปกติเป็นคนเงียบขรึมจะทันตอบ เต๋อเหรินก่วงเหย่ก็กระโดดตัวลอยอีกครั้ง ตะคอกอย่างเกรี้ยวกราด "แกพูดอะไรไร้สาระน่ะ? แกเรียกไอ้เด็กหลงกั๋วนั่นว่าผู้อาวุโส? ไอ้ชั้นต่ำ แกนี่มันขายหน้าซากุระคุนิของฉันจริง ๆ! ทำให้ซากุระคุนิของฉันเสื่อมเสียศักดิ์ศรี! แกสมควรตาย! ปรมาจารย์ซาฮะ ฆ่าพวกมันให้หมด!"
ซาฮะ โซโกะสูดหายใจเย็นจัดเฮือกหนึ่ง จ้องไปที่อิคุซากิ ยูโฮะแล้วพูดว่า "ศิษย์น้องอิคุซากิ หลีกไป! มิเช่นนั้นข้าจะจัดการแกด้วย!"
"ศิษย์พี่ ลงมือไม่ได้จริง ๆ นะ!"
"เรื่องมันจะต้องใหญ่โตแน่!"
"ตอนนี้พาองค์ชายน้อยถอยไป ยังทันนะ!"
อิคุซากิ ยูโฮะก้าวมายืนเบื้องหน้าหลี่หย่วนเต้าอีกครั้ง กัดฟันส่ายหน้า
ส่วนโทคุงาวะ ฮิเดโยชิก็เดินเข้ามา ประสานมือคารวะซาฮะ โซโกะ "คารวะผู้อาวุโสซาฮะ! ลงมือไม่ได้จริง ๆ นะขอรับ... คุณชายหลี่คือ..."
โครม!
แต่ทว่า
ยังพูดไม่ทันจบ เต๋อเหรินก่วงเหย่ซึ่งเป็นแค่ปรมาจารย์ใหญ่ขั้นเหนือธรรมชาติก็ฟาดฝ่ามือใส่เขาอย่างแรงเสียแล้ว
มุมปากของโทคุงาวะ ฮิเดโยชิแตก เลือดซึมออกมา แต่เขารีบก้มหัวลงทันที ไม่กล้าส่งเสียง
ตระกูลโทคุงาวะของเขา ในซากุระคุนินับเป็นหนึ่งในตระกูลที่แข็งแกร่งระดับสุดยอดจริง ๆ
แต่เทียบกับราชวงศ์ซากุระคุนิที่แท้จริงแล้ว ยังห่างชั้นกันมาก!
หากอีกฝ่ายจะกวาดล้างตระกูลโทคุงาวะ ก็ง่ายดายยิ่ง
ดังนั้นเมื่อถูกตบไปหนึ่งฉาด เขาจึงไม่กล้าแม้แต่จะปริปาก