"ข้าเองก็อยากบิดหัวมันเหมือนกัน!"
หลี่หย่วนเต้าหันไปตอบปู้หล่านคงเรียบ ๆ
ปู้หล่านคงกัดฟันพูด "ก็แค่... ไอ้หมอนี่ฆ่ามันง่าย ๆ ไม่ได้จริง ๆ!"
ไม่ใช่แค่ปู้หล่านคง
หลายคนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็อยากฆ่าเต๋อเหรินก่วงเหย่ให้ตายคาที่เหมือนกัน!
ตั้งแต่เจ้าหมอนี่โผล่มา มันก็หยิ่งยโสสุดขีดมาตลอด
ไม่เห็นใครที่อยู่ในที่นั้นอยู่ในสายตาเลยสักนิด แถมยังไม่เห็นหลงกั๋วอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ
ที่ที่ทุกคนอยู่ตอนนี้คือสวินเมิ่งกั่ง เป็นเขตแดนของหลงกั๋ว
เต๋อเหรินก่วงเหย่มาทำตัวกร่างอาละวาดที่นี่ มันหยิ่งผยองถึงที่สุดจริง ๆ!
จางหงเลี่ยงส่งเสียงหัวเราะเย็น "เจ้าชายน้อยเต๋อเหริน พูดอะไรก็ใช้สมองคิดบ้างนะ! ตอนนี้ที่แกอยู่คือเขตแดนหลงกั๋ว! ที่นี่ไม่ใช่ซากุระคุนิของแก ไม่ใช่ที่ที่แกจะมาเกรียนได้ตามใจชอบ ระวังจะยั่วโทสะคนหมู่มาก หัวหลุดจากบ่านะ!"
แต่ทว่า
เต๋อเหรินก่วงเหย่ยังคงทำหน้าไม่แยแส เยาะเย้ยพูด "พวกแกมันน่าขำจริง! แค่ประเทศแมลงกระจ้อยร่อย เจ้าชายอย่างข้ามาแล้วก็ต้องเดินส่ายตูดได้! แค่ผบ.กองทัพรบนายหนึ่ง คิดว่าตัวเองแน่มากงั้นรึ? อย่างมากก็แค่มีสิทธิ์พูดกับข้าเท่านั้น! แกคุกเข่าลงซะ มาเป็นหมาให้ข้า! ข้าให้เวลาแกคิดสองสามนาที! แต่แกจะปฏิเสธก็ได้นะ แต่ข้าจะบิดหัวแกแน่!"
"แก..."
จางหงเลี่ยงตาแดงก่ำ หน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
ถ้าไม่ติดว่ากลัวเรื่องจะบานปลายเพราะฐานะของอีกฝ่าย เขาลงมือฆ่าเต๋อเหรินก่วงเหย่ให้ตายคาที่ไปนานแล้ว!
เต๋อเหรินก่วงเหย่ไม่สนใจสีหน้าเปี่ยมโกรธของจางหงเลี่ยง สายตาจับไปที่หยางซู่แล้วพูดเสียงเย็น "ไอ้สวะ คุกเข่าลง! เอาสมบัติมาถวายเจ้าชาย! ไม่งั้นข้าตัดหัวแกทิ้งซะ! ฮึ ทางจวนจวิ้นอ๋องแห่งเมืองหนานหลิวส่งคนมากันตั้งเยอะ แต่กลับจับแกไม่ได้เลย นี่มันพวกขยะชัด ๆ! คนประเทศแมลงก็มีแต่ขยะ!"
หยางซู่เปลี่ยนสีหน้า ถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ
เขาหวั่นเกรงจอมยุทธ์จากซากุระคุนิมาก เพราะเคยได้ยินเรื่องเล่าขานเกี่ยวกับจอมยุทธ์ซากุระคุนิ พอลงมือนี่โหดเหี้ยมสุด ๆ!
หยางซู่จึงมีความหวาดกลัวเต๋อเหรินก่วงเหย่ฝังลึกในกระดูก!
เขามายืนข้างหลี่หย่วนเต้าแล้วจึงส่ายหน้าตอบ "ของไม่ได้อยู่ที่ข้า!"