"อ๊ากกก... แกทำอะไรกับข้า!"
"รีบเอายาถอนมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!"
"ข้าจะตายแล้ว!"
เสิ่นชางหลานที่กลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นส่งเสียงร้องโหยหวนน่าเวทนา คร่ำครวญไม่หยุด
สีหน้าเขาเจ็บปวด บิดเบี้ยวและดุร้าย ดวงตาเบิกกว้าง ลูกตาแทบถลนออกมา
ภาพนี้
ทำให้ทุกคนที่เห็นรู้สึกขนหัวลุกไปตาม ๆ กัน
ฝีมือแปลกประหลาดของหลี่หย่วนเต้า พูดได้ว่าไม่เคยเห็นไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย
แต่จั่วเย่ชางกลับเบิกตากว้าง พึมพำกับตัวเองด้วยความหวาดผวา: "มัน... มันคือวิชาหลอมวิญญาณในตำนาน! แม้แต่การหลอมวิญญาณขั้นอ่อนก็ทรมานจนแทบขาดใจได้แล้ว วิชาหลอมวิญญาณตรงหน้านี้ ต้องรุนแรงมากแน่... นี่มัน..."
พูดถึงตรงนี้ จั่วเย่ชางเองก็อดสั่นเทาไม่ได้ ใบหน้าแก่ซีดเซียวยิ่งกว่าเดิม
เขาเคยอ่านคำบรรยายเกี่ยวกับวิชาหลอมวิญญาณในตำราโบราณ วิชาเช่นนี้ สามารถทำให้คนทุกข์ทรมานจนไม่อยากมีชีวิตอยู่
ผู้ฝึกตนจำนวนมากยอมตายเสียดีกว่า ดีกว่าถูกดึงวิญญาณมาหลอม!
"วิชาหลอมวิญญาณ..."
สิงอู่โหยวเป่าก็พูดเสียงสั่น หนังศีรษะชาหนึบ ใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เขาโชคดีที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้ทำให้หลี่หย่วนเต้าแค้นถึงที่สุด ไม่งั้นจุดจบของเขาคงน่ากลัวกว่าเสิ่นชางหลาน
ส่วนเต๋อเหรินก่วงเหย่ตอนนี้ก็อึ้งไปแล้ว ความหวาดกลัวบนใบหน้าค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความกลัวนับไม่ถ้วน
เมื่อกี้หลี่หย่วนเต้าชุบชีวิตเสิ่นชางหลานที่ถูกระเบิดจนกลายเป็นไอเลือดขึ้นมา เขาก็ขนหัวลุกไปทั้งตัวแล้ว มาตอนนี้เห็นเสิ่นชางหลานถูกทรมานเช่นนี้ เขากลัวจริง ๆ แล้ว!
บางที ถ้าเขาต้องเจอกับการทรมานแบบที่เสิ่นชางหลานได้รับ ก็คงเลือกตายเสียดีกว่า!
ทุกคนในที่นั้นตกอยู่ในความเงียบ
เหลือเพียงเสิ่นชางหลานที่ส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัวไม่หยุด ความเจ็บปวดที่ลึกลงถึงวิญญาณแบบนั้น ทำให้เสียงร้องของเขาดังลั่นไม่ขาดสาย
ความบิดเบี้ยวและดุร้ายบนใบหน้า ขยายและผิดรูปไปเรื่อย ๆ
ทุกคนมองเห็นทุกอย่าง ชวนให้ยิ่งเงียบขึ้น และยิ่งหวาดกลัวขึ้น
"แกอยากจะลองชิมรสชาติที่เรียกว่าทุกข์ทรมานจนไม่อยากมีชีวิตอยู่แบบเขามั้ย?"
หลี่หย่วนเต้าชี้ไปที่เสิ่นชางหลานซึ่งร้องครวญครางอยู่บนพื้น แล้วมองไปทางเต๋อเหรินก่วงเหย่ ถามเสียงเย็น