ทิ้ง "คำพูดเด็ด" ไว้ หลี่ไห่เฟิงก็ลุกขึ้นอย่างอิดโรย แล้วรีบเผ่นหนีไป
"……"
หลี่หย่วนเต้าพูดไม่ออกเลย
ไอ้หมอนี่มันรักศักดิ์ศรีจริง ๆ!
ตัวเองสู้ไม่ได้แท้ ๆ ยังจะพูดว่ายกโทษให้อีก!
"หย่วนเต้า อย่าไปสนใจเขาเลย ไอ้หลี่ไห่เฟิงน่ะปากแข็งเหมือนเป็ดตาย แถมยังรักศักดิ์ศรีอีก!"
"แต่เขาก็เป็นคนดีนะ แล้วก็รักเพื่อน ไม่ได้คิดร้ายอะไร"
"ปากเขาบอกว่าไม่ช่วยนาย แต่กลับไปแล้ว ต้องช่วยสืบให้แน่"
ซ่งซิวเหยียนส่ายหัวอย่างระอา พร้อมยิ้มขม ๆ
หลี่หย่วนเต้าทำหน้าประหลาดใจ ถามว่า "งั้นเมื่อกี้ฉันเตะเขาสองสามที คงไม่เป็นไรใช่ไหม? ฉันรีบตามหาครอบครัวป้าฉันน่ะ ไม่มีเวลามาเสียล้อเสียเถียงกับเขา"
"สบายใจได้"
"ก็แค่มันเสียหน้า อยากเอาคืนบ้าง แต่ไม่ถึงกับแตกหักหรอก"
"แต่ด้วยนิสัยเขาแล้ว ถ้าเจอกันอีก เขาต้องลงมืออีกล่ะ"
ซ่งซิวเหยียนพูดยิ้ม ๆ "แต่พี่ไห่เฟิงเป็นคนดีนะ กับฉันเหมือนพี่น้องแท้ ๆ! ตั้งแต่เด็ก เขาก็ปกป้องฉันมาก ไม่ให้ใครมารังแก! เพราะงั้นเขาถึงระแวงนายนิดหน่อย แถมยังอยากลงไม้ลงมือสั่งสอนนาย ก็เพื่อให้คนอื่นไม่กล้ามารังแกฉัน"
"แต่จะให้ฉันแต่งงานกับเขา เป็นไปไม่ได้หรอก พ่อฉันกับลุงหลี่จะดันให้คบกัน ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าคิดอะไรกัน แต่ตอนนี้ที่ฉันปวดหัวสุดคือผู้หญิงในรูปนั่น! เธอเป็นใครกันแน่?"
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะ "ดูออกเลย เธอเจอสาวหล่อหลงรักเข้าแล้ว! บางทีเขาอาจจะชอบเธอจริง ๆ!"
"ก็ฉันเป็นผู้หญิงปกตินี่นา!"
ซ่งซิวเหยียนเบิกตาสวยใสเถียง
หลี่หย่วนเต้าครุ่นคิดก่อนพูด "หาตัวผู้หญิงคนนั้นให้เจอก่อนดีกว่า! ร่องรอยการต่อสู้ในบ้านเธอ ก็พิสูจน์แล้วว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ธรรมดา ควรอยู่ห่าง ๆ ไว้ เพราะงั้น… ย้ายออกไปดีที่สุด"
"กินข้าวเสร็จฉันจะกลับไปเก็บของ ฉันจะไปอยู่บ้านหลังเก่าของพ่อแม่"
ซ่งซิวเหยียนพยักหน้า ตัดสินใจแล้ว
ทั้งสองกินข้าวเสร็จ ก็เตรียมกลับไปหมู่บ้านเดิม
แต่พอถึงประตูหลังหมู่บ้าน จู่ ๆ ก็มีรถหลายคันพุ่งออกมาจากทั้งสองข้าง มาปิดล้อมรถของซ่งซิวเหยียนไว้รอบทิศ
จากนั้นก็มีคนนับสิบคนกระโดดลงจากรถ ถือกระบองพร้อมเพรียง กลิ่นอายพลังน่าตกใจ ทุกคนล้วนเป็นจอมยุทธ์ระดับขั้นต้นเน่ยจิ้น