"พ่อครับ ทำแบบนี้ไม่ใช่การโยนความผิดให้คนอื่นเหรอ?"
ซ่งซิวเหยียนยิ้มขมขื่นเอ่ย
"นี่มันโยนความผิดอะไรกัน?"
"สมาคมป้าเทียนของเรา กับสมาคมจูเทียนของลุงหลี่แก เจ้าต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขกันอยู่แล้ว"
"สองปีมานี้ตระกูลเหลิ่งพยายามดึงพวกเราสมาคมใหญ่หลายแห่งเข้ากลุ่มของพวกมันมาโดยตลอด ยังไงก็ต้องลงมือกับพวกเราแน่! งั้นเราก็ต้องรวมกลุ่มกัน!"
ซ่งไท่มีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พลางขับรถไปพลางพูด "ยังมีสมาคมเจ๋อเทียน สมาคมหลิงอวิ๋น สมาคมกุ่ยเย่ และอื่นๆ อย่าคิดว่าตัวเองจะรอด! ครั้งนี้ พวกมันต้องเข้าร่วมด้วยกันทั้งหมด! เหลิ่งเย่ตายไป ตระกูลเหลิ่งต้องเดือดดาลหนักแน่ งั้นก็ช่วยกันรับมือเถอะ!"
ซ่งซิวเหยียนถอนหายใจ "พ่อคะ ขอโทษนะคะ หนูสร้างปัญหาให้พ่อแล้ว!"
"บ้าเหรอ!"
"ฉันสงสัยว่าไอ้เหลิ่งเย่นั่นมาตื้อแก เป็นแผนที่ตระกูลเหลิ่งจงใจทำ!"
"ก็เพื่อหาเหตุผลมาลงมือกับเราน่ะสิ"
ซ่งไท่หน้าตาดุดัน พลางส่ายหน้าอย่างไม่หยุด "ขนาดที่เหลิ่งเย่ตายตอนนี้ ฉันยังสงสัยเลยว่าตระกูลเหลิ่งจัดฉากเอง! พวกมันฆ่าเหลิ่งเย่ สังเวยไอ้คุณชายจอมห่วยของตระกูล ก็สามารถจัดการพวกเราได้อย่างสมเหตุสมผล! กำจัดพวกห่วย แย่งชิงพื้นที่ใหญ่กว่า ได้ประโยชน์สองต่อ!"
ได้ยินคำพูดแบบนี้
หลี่หย่วนเต้าฟังแล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้
เพื่อขยายอาณาเขต เพื่อผลประโยชน์ของตระกูล สายเลือดแท้ๆ จะสังเวยก็สังเวยเลยสินะ!
ในโลกเซียน การต่อสู้ที่เจ้ากับข้าต้องตายไปข้างหนึ่ง ก็แค่นี้แหละ!
"พ่อคะ ไม่น่าจะใช่ตระกูลเหลิ่งจัดฉากเองหรอกนะ?"
ซ่งซิวเหยียนรู้สึกหนังศีรษะชา รีบเอ่ย
ซ่งไท่กระแทกเสียง "ไม่มีหลักฐาน ก็ฟันธงไม่ได้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามีโอกาสเป็นไปได้! ยังไงตอนนี้เหลิ่งเย่ก็เกิดเรื่องแล้ว ตราบใดที่ตระกูลเหลิ่งเอาหลักฐานที่เหลิ่งเย่กับพวกเรามีเรื่องกันออกมา ก็จะตรงมาเล่นงานสมาคมป้าเทียนถึงที่ รื้อถอนรากฐานพวกเราได้เลย! เพราะงั้นตอนนี้ถึงต้องลากสมาคมจูเทียนกับพวกมาลงเรือลำเดียวกัน ถ้าตระกูลเหลิ่งจะลงมือ พวกเรารวมกลุ่มกัน ก็ต้องให้พวกมันเสียเนื้อเสียหนังเหมือนกัน!"