หลี่ไห่เฟิงชี้หน้าหลี่หย่วนเต้าอย่างโกรธเคือง พลางสำรวจเขาอยู่ไม่หยุด
ทว่า
พอเขาเห็นว่าหลี่หย่วนเต้าดูขาวสะอาดและหุ่นบอบบาง คิ้วก็ขมวดขึ้นทันที เอ่ยว่า "ซิวเหยียน ผู้ชายที่แกหามานี่พึ่งพาได้จริงเหรอ? เด็กกระจ้อยอย่างนี้ กลัวว่าแกจะปกป้องแกไม่ได้ด้วยซ้ำ!"
"เชอะ เรื่องของฉัน ไม่ต้องนายมายุ่ง ฉันชอบก็พอ!"
ซ่งซิวเหยียนเบ้ปากยิ้ม "พี่ไห่เฟิง ที่เราจะแต่งงานกันน่ะ เป็นไปไม่ได้หรอก! เพราะฉะนั้น นายไปเกลี้ยกล่อมพ่อฉันดีกว่า แล้วก็ไปบอกพ่อตัวเองให้ชัด ๆ ว่านายไม่ได้ชอบฉันเลย! พวกเขาต้องยอมถอนหมั้นแน่! จริง ๆ ฉันก็ยอมถอนหมั้นได้เหมือนกัน แต่พ่อฉันน่ะ..."
"พ่อแกต้องเสียใจมากแน่!"
"แต่พ่อฉันต้องตีฉันให้เกือบตายแน่!"
"แกจะใช้ชีวิตกับไอ้หนุ่มหน้าขาวผอมกะหร่องนี่จริง ๆ เหรอ?"
หลี่ไห่เฟิงพูดโผงผาง "ซิวเหยียน เราแต่งงานกันไปเลยดีมั้ย? ฉันน่ะใกล้จะโดนบีบจนเป็นบ้าแล้วนะ!"
"นายคิดว่าเราแต่งงานกัน มันเป็นไปได้เหรอ?"
"นายเองก็รู้แก่ว่ามันไม่ได้"
ซ่งซิวเหยียนยิ้มหวาน "ฉันก็แค่ชอบหนุ่มน้อยแบบหย่วนเต้านี่แหละ!"
หลี่ไห่เฟิงส่ายหัว "ซิวเหยียน เลิกเสแสร้งได้แล้ว! ฉันกับแกเป็นอะไรกัน? โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ใส่กางเกงเป้าตุงเล่นด้วยกัน แกใส่กางเกงชั้นในสีกี่ตัว ฉันรู้หมด! อย่ามาตลบตะแลงกับฉันตรงนี้เลย!"
"ฉันว่า เขาเป็นแค่เพื่อนแกเฉย ๆ !"
พูดถึงตรงนี้ หลี่ไห่เฟิงมองไปทางหลี่หย่วนเต้า กระแทกว่า "ไอ้หนู หุ่นผอมกะหร่องแบบนี้ ปกป้องพี่ซิวเหยียนได้รึไง? หมัดเท่าหม้อดินของฉันทุ่มลงไป กลัวแกจะฉี่ราดคาที่เลย"
สุดท้าย เขายังบีบหมัดใหญ่ ๆ นั้นอีกด้วย
หลี่หย่วนเต้าชำเลืองมองเจ้าคนหุ่นกำยำนี่แล้ว อดส่ายหัวไม่ได้ เอ่ยว่า "แกจะนั่งกินข้าวด้วยกันมั้ย? ถ้าไม่กิน ก็ไสหัวไปได้ อย่ามาพูดพล่ามอยู่ตรงนี้ขัดหูพวกเรากินข้าว"
หลี่ไห่เฟิงเลิกคิ้ว มองหลี่หย่วนเต้าด้วยท่าทีประหลาดใจ ยกนิ้วโป้งให้ "ไม่เลวนี่! อย่างน้อยก็พอมีน้ำใจ ไม่ใช่พวกขี้ขลาด! ตรงนี้แหละ พ่อคนนี้ยอมรับว่าแกเป็นลูกผู้ชายตัวจริง ไม่ใช่พวกไอ้หน้าขาวที่พอเจออันตรายก็ทิ้งผู้หญิงตัวเอง! แต่นายไม่เหมาะกับซิวเหยียน เป็นเพื่อนกันไปดี ๆ ก็พอ..."