ปกติแล้ว ซ่งซิวเหยียนจะดูแลบ้านให้สะอาดเรียบร้อยตลอดเวลา
เธอเป็นคนเจ้าระเบียบพอสมควร
ไม่มีทางปล่อยให้บ้านรกแน่นอน!
แต่ตอนนี้
ห้องนั่งเล่นที่เคยเป็นระเบียบ กลับรกรุงรัง ข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้น ทั้งแก้วน้ำแตก ของใช้ในชีวิตประจำวันเกลื่อนกลาด
แถม
ยังมีเสื้อผ้าต่าง ๆ หล่นระเนระนาดเป็นทางยาวมาจากห้องนอน
ในนั้นยังมีชุดชั้นในของคุณที่ถูกใครบางคนเอากรรไกรมาตัดอีกสองตัว
และบนชุดชั้นในสีขาวตัวนั้นก็มีข้อความว่า: จับมือเจ้า เคียงคู่ไปจนแก่เฒ่า!
"ตรงนี้มีตัวหนังสือ!"
หลี่หย่วนเต้าสังเกตเห็นตัวหนังสือข้างบน ก็อดสงสัยไม่ได้
ซ่งซิวเหยียนรู้ว่าเป็นชุดชั้นในส่วนตัวของตัวเอง พอเห็นข้อความข้างบนก็อับอายและโกรธจัด: "ใครจะไปแก่เฒ่ากับหล่อน! ไอ้หัวขโมย ไร้ยางอาย!"
"ไม่ใช่นะ หรือว่าจะเป็นโรคจิตขโมยชุดชั้นใน?"
คิดถึงตรงนี้
เธอรีบวิ่งกลับไปที่ห้องนอนของตัวเองแล้วค้นหาลวก ๆ
แต่ชั่วพริบตาต่อมา
ในห้องนอนก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น
"อ๊าก… ชุดชั้นในของฉัน!"
"หายไปหมดเลย หายไปหมดเลย!"
"เป็นโรคจิตขโมยชุดชั้นในจริง ๆ!"
ซ่งซิวเหยียนวิ่งออกมาด้วยความโกรธจัด แล้วพุ่งไปที่ระเบียง
หลี่หย่วนเต้าตามไป
ก็เห็นซ่งซิวเหยียนค้นหาอยู่บนระเบียงพักหนึ่ง แล้วชี้ไปที่หน้าต่างกันขโมย: "ประตูหนีไฟของหน้าต่างกันขโมยถูกแงะเปิดแล้ว โรคจิตขโมยชุดชั้นในเข้ามาจากตรงนี้ ที่ระเบียงของฉันก็ถูกหมอนั่นขโมยไปหมดแล้ว!"
ตอนนี้ซ่งซิวเหยียนทั้งโกรธทั้งโมโห!
หลี่หย่วนเต้าชำเลืองมอง อดส่ายหัวแล้วอุทานไม่ได้: "ชั้นแปดเลยนะ ไอ้นี่ก็ไม่กลัวตายเหมือนกัน!"
"แต่อาจจะไม่ใช่โรคจิตขโมยชุดชั้นใน แต่เป็นคนอื่นรึเปล่า? เพราะบนพื้นมีคราบเลือด! แล้วก็มีร่องรอยการต่อสู้ด้วย!"
ซ่งซิวเหยียนหันขวับกลับมา: "ร่องรอยการต่อสู้เหรอ? คราบเลือดอยู่ไหน?"
หลี่หย่วนเต้าเดินกลับเข้าไป ชี้ไปที่พื้นห้องนั่งเล่น: "นี่ไง ยังมีเลือดติดอยู่เลย!"
"อ๊ะ… พวกนี้มันอะไรกัน?"
"อาวุธเหรอ?"
"ทำไมยังมีเลือดติดอยู่ด้วย!"
ซ่งซิวเหยียนเดินตามกลับมา มองของบนพื้น งุนงงมาก
แต่ตอนนี้
สีหน้าหลี่หย่วนเต้ากลับกลายเป็นพิกล
เพราะเขาจำของพวกนั้นได้