"หัวหน้าห้อง ผมพูดจริงนะ!"
เมื่อเห็นว่าหัวหน้าห้องเหอเหม่ยอวี้และคนอื่นๆ ไม่เชื่อสิ่งที่เขาพูด หม่าเสี่ยวปี้ก็ทำหน้าเอือมระอา
เขาเห็นกับตาว่ารถปอร์เช่คาเยนน์ราคาสามล้านของหลี่หย่วนเต้า รวมถึงฝีมือและวิชาแพทย์อันแข็งแกร่งของหลี่หย่วนเต้าเอง
เขาและหลี่หย่วนเต้าไม่ได้ใช้ชื่อของฉู่หยางข่มขู่ใครเลย ไม่ได้แอบอ้างบารมีคนอื่น!
รู้สึกว่าอธิบายเท่าไหร่ก็ไม่เคลียร์
หม่าเสี่ยวปี้รู้สึกหงุดหงิดสุดขีด
"เออๆๆ... นายพูดถูกทุกอย่าง!"
"นายพูดเป็นความจริงทั้งหมด พวกเราเชื่อนาย!"
"พวกนายก็แอบอ้างบารมีกันต่อไป รอให้คนอื่นหัวเราะเยาะพวกนายเถอะ!"
ฉินเหยียนหลิงส่งสายตารังเกียจมาทางหม่าเสี่ยวปี้ พร้อมส่ายหน้าอย่างผิดหวังไม่หยุด "แต่วันหลังต่อหน้าคนอื่น พวกนายอย่าบอกว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับฉันก็พอ!"
ถานซ่วยอดหัวเราะออกมาไม่ได้ "ฮิๆ พี่สะใภ้พูดถูก! พวกมันก็แค่แอบอ้างบารมีคนอื่น น่าขายหน้า! ในเมื่อเป็นแบบนี้ พวกเราจะมัวเสียเวลาพูดมากกับพวกนั้นทำไม? ดื่ม ดื่ม วันนี้ต้องมีความสุข จะไปสนใจอะไรพวกนั้น คุยกับสองคนขี้โม้พวกนี้อยู่ตั้งนาน เสียเวลา เสียน้ำลาย แล้วยังเสียอารมณ์อีก!"
พูดจบ เขาก็รินเหล้าเต็มแก้วแล้วชนต่อ
ฉู่หยางจิบเล็กน้อย เหลือบตามองหลี่หย่วนเต้าและหม่าเสี่ยวปี้ แล้วเตือนว่า "สองคนนี้ หวังว่าต่อไปในที่ที่ฉันไม่อยู่ พวกนายยังโม้ได้แบบนี้! ฉันฉู่หยางไม่อยากถูกคนอื่นใช้เป็นเครื่องมือแบบงงๆ!"
"..."
หลี่หย่วนเต้าพูดไม่ออก
เป็นคนละโลกกันเลย ไม่รู้ว่าหมอนี่เอาความมั่นใจมาจากไหน!
คิดว่าตัวเองมีหน้ามีตาไปทั่วทั้งเมืองปินโจวอย่างนั้นหรือ?
"เฮ้ย พี่หยางพูดซะขนาดนี้ อย่าให้พวกมันใจร้อนไปโม้ที่อื่น แล้วโดนคนตีซะพ่อแม่จำไม่ได้นะ"
เหลียงเจิ้นหัวเราะเยาะ "แต่นอกนั้น พวกมันกล้าอวดดีอะไร! ถ้าไม่ใช่เพราะพี่หยางอยู่ที่นี่ เมื่อกี้มันคงรีบยื่นกุญแจรถให้ฉัน แล้วยังต้องจ่ายค่าปรับให้หัวหน้าหน่วยนั้นอีก! ส่วนตอนนี้... ก็แค่เสือกกลัวเสียหน้าเลยฝืนไว้..."
"เอาล่ะ พวกเราพูดน้อยๆ หน่อย"
"เรามาดื่มกันให้สนุก ให้มีความสุข ฉลองร้านหม้อไฟของถานซ่วยเปิดใหม่!"
เหอเหม่ยอวี้ปรายตาขาวใส่พวกนั้น ก่อนจะพูดยิ้มๆ