ไอ้หมอนี่ ต้องกำจัดทิ้ง!
แววตาของจูหมานแทบจะจับตัวเป็นไอสังหารได้
ตอนนั้นที่ทิวเขาอสูรเมฆ พวกชนเผ่าซีเจี่ยวของเราถูกพวกโจรที่อ้างตัวเป็นตระกูลระดับสูงและสำนักดี ๆ ฆ่าฟันจนเกือบสิ้นซาก
โชคดีที่จูหมานพาพวกที่เหลือฝ่าวงล้อมออกมาได้
แล้วก็มาเจอต้นจวี้หยวน เลยหลบซ่อนอยู่ที่นี่นานร่วมร้อยปี ให้ชนเผ่าซีเจี่ยวได้หายใจหายคอขึ้นมาหน่อย
ถ้าที่ซ่อนของเผ่าถูกเปิดโปงตอนนี้ ชนเผ่าซีเจี่ยวจะเจอหายนะใหญ่หลวงแน่
ครึ่งปีก่อน
ปู้หล่านคงหามาจนเจอต้นจวี้หยวนที่พวกเราหลบซ่อน
จูหมานเตรียมจะสู้ตายแล้ว แต่ปู้หล่านคงกลับมาขอร่วมมือ
แล้วจูหมานยังรู้จุดอ่อนของปู้หล่านคงกับบริษัทอี้ตู้ด้วย ในสภาพการณ์แบบนั้น จูหมานถึงยอมให้ปู้หล่านคงเข้ามา
พอไว้ใจกันมากพอแล้ว ถึงได้ร่วมมือกันลึกซึ้ง
ตอนนี้หลี่หย่วนเต้าบุกรุกเข้ามา เจอการร่วมมือของเรา เจอที่พักของชนเผ่าซีเจี่ยว ถ้าข่าวนี้รั่วออกไป บริษัทส่งมือดีมา พวกเราตายกันหมดแน่!
เพราะงั้น จะปล่อยให้กลับไปไม่ได้!
คิดถึงตรงนี้
จูหมานถอนหายใจเฮือกใหญ่ พยักหน้า "คุณปู้พูดถูก ไอ้หมอนี่ต้องจัดการทิ้งจริง ๆ เพื่อความเป็นความตายของเผ่า เราจะเสี่ยงไม่ได้ จูหวย ให้ข้างบนเปิดค่ายกล ปิดทางเข้าออกทั้งหมด ถ้าไม่กำจัดมัน พวกเราคงนอนไม่หลับกัน"
จูหวยไม่รีรอ รีบปาดป้ายสื่อสารออกไปหลายดอก
จูซวีที่หลบอยู่หลังหลี่หย่วนเต้าร้องเสียงลั่น "ท่านพ่อ ท่านผู้อาวุโสไม่ใช่พวกโจรนั่นนะครับ ท่านไม่ได้มีเรื่องมีราวอะไรกับเผ่าเรา ไม่ได้เป็นศัตรู ท่านแค่อยากได้ยาวิญญาณผลไม้เท่านั้น แล้วผมก็ตั้งใจให้เพื่อตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิต..."
"ตอนนั้นข้าให้เจ้าออกจากเผ่า ก็เพราะไว้ใจเจ้า เชื่อว่าเจ้าจะไม่ทรยศเผ่า"
"แต่คนนอกน่ะ ไม่ได้!"
"ข้า และพวกเราทั้งเผ่า รับความเสี่ยงนี้ไม่ได้"
จูหมานส่ายหน้าด้วยสีหน้าเย็นชา
ปู้หล่านคงเอ่ยเสียงเข้ม "ท่านผู้อาวุโสจูหมาน คนนี้ให้ผมจัดการเอง ถึงเขาจะเป็นขั้นสร้างฐานขั้นปลาย ผมก็ยังมั่นใจว่าจะจับได้"
ความมั่นใจมาจากการที่เขาฝึกทั้งเซียนและยุทธ!