“คุณเป็นคนของบริษัทจริง ๆ เหรอ?”
ฟังปู้หล่านคงยอมรับด้วยตัวเอง จูซวีก็อดตกตะลึงไม่ได้
จากนั้นเขามองไปทางจูหมานด้วยความหวาดกลัวและไม่เข้าใจ “พ่อครับ พ่อกลับตาลปัตรเก่งจริงนะ! คนที่ทรยศเผ่าพันธุ์คือพวกคุณนี่แหละ! ก่อนหน้านี้เราไม่ได้ตกลงกันว่าจะเป็นศัตรูกับพวกบริษัทหรอกเหรอ? คนในเผ่าเราตายในมือพวกนั้นไปตั้งเท่าไหร่! พวกคุณยังไปสมคบกับพวกนั้นอีก!”
ตอนนี้จูซวีทั้งเจ็บปวดและเดือดดาล!
“พวกเราไม่ได้สมคบ และก็ไม่ได้ทรยศ!”
“แกไม่เข้าใจหรอก เมื่อก่อนข้าเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน!”
จูหมานถอนหายใจเฮือก พูดเสียงเย็น “ป่านนี้ข้าแก่แล้ว อายุขัยก็เหลือไม่มาก! ถ้าข้าไม่อยู่ เผ่าก็จะไม่มีทางหนีทีไล่! พวกเราสายเผ่าซีเจี่ยวอาจต้องดับสูญไปจริง ๆ! ข้าเลยต้องเตรียมทางรอดเอาไว้!”
“งั้นเมื่อกี้ทำไมพ่อบอกว่าฉันสมคบกับไอ้พวกโจรนั่น?”
“บอกว่าฉันเป็นคนทรยศเผ่า!”
“ฉันไม่ได้ทรยศเผ่า แล้วก็ไม่ได้สมคบ ซ้ำพ่อพวกคุณยังไปสมคบกับพวกนั้นก่อนอีก”
จูซวีพูดด้วยความโกรธ “หรือว่าพวกเราจะต้องกลายเป็นหุ่นเชิดของบริษัท?”
“คุณเข้าใจผิดแล้ว”
ตอนนี้ปู้หล่านคงเอ่ยขึ้น “บริษัทใหญ่โตมาก ใหญ่เกินกว่าที่คุณคิด! พวกเราเป็นแค่มดปลวกชั้นล่าง! และในบริษัทเองก็มีทั้งดีทั้งเลว มีการแย่งชิงกันระหว่างกลุ่มอำนาจ มีการแย่งชิงพื้นที่! ข้าเองก็เป็นแค่รองประธานบริษัทสาขาต่างมิติแถว ๆ ดินแดนปินไห่ ตัดสินใจอะไรมากไม่ได้หรอก! แต่ตอนนี้ข้าอยากหาผลประโยชน์ให้คนในบริษัทสาขาต่างมิติของเรา! ก็เลยมาขอร่วมมือกับพวกเผ่าซีเจี่ยวของคุณ!”
“ส่วนพวกที่เข้าล้อมทิวเขาอสูรเมฆเมื่อก่อน ก็ไม่เกี่ยวกับเรานะ ตอนนั้นข้ายังไม่เกิดเลยด้วยซ้ำ!”
คำพูดนี้
ฟังแล้วจูซวีเผยสีหน้าประหลาดใจและสงสัย
เขาเองก็รู้เรื่องบริษัทอยู่บ้าง
แต่ที่ลึกกว่านั้นก็ไม่รู้แล้ว!
จูซวีพูดต่อ “งั้นฉันเองก็เหมือนกัน ไม่ได้ทรยศเผ่า! ผู้อาวุโสท่านนี้ช่วยชีวิตฉันไว้จริง ๆ! ไม่งั้นตอนนี้ฉันคงถูกพวกทิวเขาอสูรเมฆจับไปแล้ว หรือไม่ก็โดนค้นวิญญาณไปเลย ตอนนั้นพวกนั้นอาจรู้ที่ซ่อนของเผ่าเราไปด้วย!”
“ที่แกพูดก็มีเหตุผล”
“แต่ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ในบริษัทมีหลายกลุ่มอำนาจ”