"อยากตายแบบไหน?"
น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง ถูกเปล่งออกมาจากปากของหลี่หย่วนเต้าทีละคำ
เขาจ้องมองไปที่สวีเหว่ยซึ่งนั่งทรุดตัวอยู่บนพื้นและตัวสั่นเทิ้มราวกับลูกไก่ตกน้ำ โดยที่เบื้องล่างของอีกฝ่ายตอนนี้มีของเหลวสีเหลืองทะลักออกมาไม่ขาดสาย
ได้เห็นกับตาว่าหวงเหล่าถูกสังหารกลางอากาศจนร่างระเบิดกลายเป็นหมอกเลือด
ในวินาทีนี้ สวีเหว่ยถึงได้รู้สึกถึงความหวาดกลัวที่แท้จริง!
ความหวาดกลัวอย่างท่วมท้นแผ่ซ่านออกมาจากส่วนลึกของวิญญาณ สั่นสะท้านจากก้นบึ้งของจิตใจ กลืนกินทั้งร่างและความคิดของเขา
ที่เขากล้าขับรถถังออกมาเหิมเกริมนั้น ก็เพราะมีบริษัทเป่าเสวี่ยคอยหนุนหลัง อีกทั้งยังมีหวงเหล่าที่ตามมาด้วย
ในสวินเมิ่งกั่ง ไม่มีใครไม่เกรงกลัวบริษัทเป่าเสวี่ยของพวกเขา!
ในความคิดของเขา ต่อให้หลี่หย่วนเต้าจะอวดดีแค่ไหนก็ไม่กล้าลงมือกับเขา และถึงลงมือ ก็ไม่มีทางสู้หวงเหล่าได้!
แต่ผลกลับเป็นว่า
หลี่หย่วนเต้าไม่แยแสฐานะของเขาเลยแม้แต่น้อย ทั้งไม่กลัวบริษัทเป่าเสวี่ยที่หนุนหลังเขาอยู่ ต่อหน้าต่อตาเขาทำลายรถถัง สังหารหวงเหล่าอย่างโหดเหี้ยม และตอนนี้ก็ถึงตาเขาแล้ว!
อีกฝ่ายจะฆ่าเขาจริง ๆ โดยไม่สนใจฐานะของเขาเลยแม้แต่น้อย!
สวีเหว่ยกลัวตายมาก!
กลัวตายสุด ๆ!
เพียงเพราะมีบริษัทเป่าเสวี่ยอยู่เบื้องหลัง ในฐานะคุณชายน้อยของบริษัทเป่าเสวี่ย เขาถึงได้กล้าอาละวาดถึงเพียงนี้!
และในตอนนี้ เขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมปู้หลิวอวิ๋นถึงเรียกหลี่หย่วนเต้าว่ารุ่นพี่
อีกฝ่ายเป็นรุ่นพี่จริง ๆ!
ฝ่ามือเดียวสังหารหวงเหล่าได้ อีกฝ่ายต้องเป็นยอดฝีมือระดับจอมยุทธ์อู่หวังขั้นสูงสุดเป็นอย่างน้อย!
จอมยุทธ์อู่หวงหนุ่มที่แข็งแกร่งระดับปีศาจเช่นนี้ ภูมิหลังย่อมต้องไม่ธรรมดา และอาจจะยิ่งใหญ่กว่าของเขาเสียอีก!
"ไว้ชีวิตด้วย รุ่นพี่ไว้ชีวิตด้วย..."
"ผมรู้แล้วว่าผิด ช่วยไว้ชีวิตด้วย!"
"ขอร้องให้โอกาสผมสักครั้ง!"
สวีเหว่ยพยายามยันกายขึ้นอย่างทุลักทุเล แล้วคุกเข่าโขกศีรษะให้หลี่หย่วนเต้า โดยไม่สนแม้ว่าหน้าผากจะกระแทกลงบนของเหลวสีเหลืองของตัวเอง ปากก็พร่ำร้องไม่หยุดว่า "ผมรู้แล้วว่าผิด ขอรุ่นพี่ให้โอกาสผมด้วย!"
"ถ้าฉันไม่ให้โอกาสนายล่ะ?"