"ท่านผู้อาวุโส?"
แกนี่เล่นบ้าเลียนแบบพวกเกาหลีรึไง? เรียกข้ารุ่นพี่อยู่ได้?
สวีเหว่ยชะงักไปครู่หนึ่ง
จากนั้นก็หัวเราะทั้งที่โกรธจัด "ปู้หลิวอวิ๋น ไอ้ลูกหมานี่ คู่ต่อสู้ที่พ่ายแพ้ของข้า! ตั้งแต่เด็กจนโต แกมันตัวอะไร ข้ารู้ดีกว่าพ่อแกอีก! แกคิดจะใช้ไอ้เด็กนี่มาขู่ข้ารึ? แกรอดูเถอะว่าข้าจะกระทืบมันยังไง!"
ในเมื่อแกไม่ฟังคำเตือน ก็เชิญหาทางตายต่อไป!
ปู้หลิวอวิ๋นยิ้มเย็นชา พูดอย่างดูถูก
ตอนนี้เขาก็ขี้เกียจจะเตือนแล้ว
ที่เขาเอ่ยปาก ก็แค่รู้สึกเหมือนกระต่ายเห็นสุนัขจิ้งจอกถูกนายพรานยิง
ปู้หลิวอวิ๋นตอนนี้ตระหนักดีถึงพลังอันน่าสะพรึงของหลี่หย่วนเต้า
ก่อนหน้านี้ที่ล่วงเกินหลี่หย่วนเต้า แล้วถูกปู้หล่านคงพ่อของเขาหักขาทั้งสองข้างลากออกจากสมาคมแพทย์แผนจีน หลังจากนั้นเขายังไม่ยอมจำนนและถามพ่อถึงตัวตนของหลี่หย่วนเต้า
ส่วนปู้หล่านคงตอบเขามาแค่ประโยคเดียว "ต่อให้ระดับเทพระดับตำนานมา ก็ต้องคุกเข่า!"
แค่ประโยคเดียว ก็ทำให้ปู้หลิวอวิ๋นตะลึงงัน หวาดกลัวสุดขีด!
สวีเหว่ยตรงหน้าไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองไปยั่วโมโหกับตัวตนอันยิ่งใหญ่แบบไหน!
ตอนนี้แกก็ได้แต่เป็นไอ้ง่อยไปแล้ว
รอจัดการไอ้เด็กนี่เสร็จ ข้าจะค่อยบรรเลงกับแก
สวีเหว่ยจ้องเขม็งอย่างดุร้ายไปที่ปู้หลิวอวิ๋น แล้วสายตากลับมาที่หลี่หย่วนเต้า "ไอ้ชั่ว แกรีบคลานมาคุกเข่าซะ วันนี้ ไม่มีใครช่วยแกได้!"
แล้วก็เจี่ยนโยว ไอ้แก่เฒ่า ข้าจะเอาหัวแกมาเตะเป็นลูกบอล!
เจี่ยนโยวหน้าถอดสี ตกใจจนขาอ่อนเกือบทรุดลงนั่ง
คำขู่ของสวีเหว่ย ไม่ใช่คำขู่ลมๆ แล้งๆ คนๆ นี่พูดแล้วทำจริง
ไม่เห็นรึไงว่าอีกฝ่ายถึงกับเอารถรบที่มีแต่กองพลยุทธมังกรเท่านั้นที่ครอบครองมาได้?
เมื่อกี้ข้ายังพูดเลย ว่าข้าไม่ได้ไปหาเรื่องนาย นายก็น่าจะรู้จักที่ต่ำที่สูงซะบ้าง
แต่ผลสุดท้าย แกกลับมาหาเรื่องข้าจริงๆ
หลี่หย่วนเต้าหน้าเย็นมองไปที่สวีเหว่ยซึ่งยืนองอาจบนรถรบ แล้วส่ายหัว "แก ตอนนี้สลายพลังตัวเอง ตัดขาทิ้งซะ แล้วไสหัวไป! ข้าจะยังถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น!"
ชิบหาย แก่ว่าไงนะ?
แกให้ข้าสลายพลัง ตัดขาแล้วไสหัวไป?
"ดีๆๆ..."
เจ้านี่หยิ่งนักนะ